قولى يعنى با آنها در نيفتيد تا از مذهبى بمذهب ديگرشان كشانيد و آن زورگوئيست گرچه با دنباله حديث سازگارتر است - تا گويد : حاصل آنكه براى فساد زمانه و غلبه اهل باطل گوشهنشينى و گمنامى را برگزيند و با مردم در نيفتد و به آنها نپردازد و از آنها آزار پذيرد تا گمان برند از حماقت و بيخردى او است .
109 - كافى : بسندش تا امام صادق ( ع ) كه ميفرمود : گروهى از مردم با مردم ناسازگارى كردند تا از قريش بدر شدند و به خدا كه در نژادشان عيبى نبود و گروهى جز قريش سازگاريشان خوب بود و بخاندان و الا پيوستند ، گويد : سپس فرمود هر كه يك دست از مردم باز دارد دستهاى بسيارى از او باز دارند .
بيان : ( پس از شرح الفاظ حديث و املاء و اعرابش كه ترجمه آن سود عمومى ندارد گويد ) و حاصل آنكه سخن را دو وجه است : ( ) 1 - چارهاى نيست از خوشبرخوردى و مدارا با مخالفان در حكومتشان با مخالفت آنها در دين و اعمالشان زيرا كسانى ناساز بودند با مخالفان و حاكمان ناحق و گمراه آنان را از قبيله قريش راندند ، و نسب و حسبشان را از ميان بردند با اينكه در شرافت شخص آنها كمبودى نبود جز ناسازى و ترك تقيه و در شرف خاندانيش كم بودى نبود .
و گروهى از قريش كه نه خودشان شرفى داشتند و نه پدرانشان حاكمان گمراه و قاضيان جور در شرافت و عطاء و كرم آنها را بخاندان والاى قريش كه بنى هاشمند پيوستند .
( ) 2 - قوم يكم به پيروى نكردن از ائمه ( ع ) در فرمان به تقيه و مدارا با مخالفين در حكومت آنان و با مردم ديگر رانده از امامان بر حق شدند و فضيلت آنها از دست رفت و گويا از قريش بدر شدند و شرف پدران سودشان نداد ، و قومى از جز قريش با پيروى از امامان ( ع ) به خاندان و الا پيوسته شدند چنانچه پيغمبر ( ص ) فرمود : سلمان از ما خاندانست و چون اصحاب ديگر ائمه ( ع ) كه وابسته بودند و عرب نبودند كه نزديكتر بدانها بودند از بسيارى از بنى هاشم بلكه از بسيار امامزادهها ، و مقصود از خاندان در اينجا شرف و كرامت است ( گواه از قول مصباح آورده ) .
و هر كه دست بازگيرد " اين مانند سخن امير مؤمنان ( ع ) است كه فرمود : كه هر كه دستش را از يارى عشيره خود بازگيرد همانا يك دست از آنها باز گرفته و از طرف آنها دستهاى بسيارى از يارى او باز گرفته شود . . .
باب هشتاد و هشتم كسى كه بىدعوت بخوراك كسى رود ، و كسى كه بىاجازهاش از خانه جائز است خورد
: