امامت را بر اين گروه نهانى واجب كرده و علانيه از آنها پذيرا نيست ، و بنقل صفوان از آن حضرت روز قيامت دربان بهشت مردمى را زير نظر دارد كه به دو گذر نكردند و گويد : شما كه باشيد و از كجا وارد بهشت شديد ؟ فرمود : گويند : پرهيز كن از ما زيرا ما مردمى بوديم به نهانى خدا را عبادت كرديم و خدا هم ما را نهانى وارد بهشت كرد .
61 - جامع الاخبار : از امام صادق ( ع ) فرمود : هر كه تقيه را پيش از ظهور قائم ( ع ) وانهد از ما نباشد ، و فرمود : تقيه دين من است و دين پدرانم ، و فرمود : هر كه چيزى از امر امامت ما را فاش كند بعمد ما را كشته نه بخطا ، و فرمود : تقيه در هر ناچاريست و گرفتار بدان ميداند چه وقت دچار آنست .
از ابن مسكان كه امام ششم به او فرمود : راستش پندارم كه اگر برابر به من دشنام دهند اگر بتوانى بينى دشنام ده را بخورى انجام دهى گفتم آرى به خدا قربانت من چنينم و هم خاندانم فرمود : مكن به خدا بسا كه شنيدم كسى على را سب مىكند و با او جز ستونى فاصله ندارم و با آن خود را نهان كنم و چون نمازم را بپايان بردم به او گذر كنم و سلامش دهم و با او دست دهم .
از كتاب صفات الشيعه : امام صادق ( ع ) فرمود : شيعه على نباشد آنكه تقيه ندارد .
از كتاب تقيه عياشى : امام صادق ( ع ) فرمود : دين ندارد كسى كه تقيه ندارد و راستى كه تقيه گستردهتر است از ميان آسمان و زمين .
و فرمود ( ع ) : هر كه به خدا و روز جزا ايمان دارد در دولت باطل جز با تقيه سخن نگويد و از آن حضرت ( ع ) كه خود دار باشيد از دينى كه هر كه نهانش داشت خدايش عزت دهد و هر كه فاشش كرد خدا خوارش كند ، و از آن حضرت كه خير نيست در كسى كه تقيه ندارد ، و ايمان ندارد كسى كه تقيه ندارد .
و از امام ششم ( ع ) كه پدرم بارها ميفرمود : چيزى چشم پدرت را بهتر روشن نكند از تقيه ، تقيه سپر مؤمن است .
امام رضا ( ع ) فرمود : مسلمان نيست كسى كه ورع ندارد ، و ايمان نيست براى آنكه تقيه ندارد ، امام باقر ( ع ) فرمود : تقيه براى حفظ جانست و چون جان در امان نيست تقيه هم نيست .
از ابى بصير كه امام ششم ( ع ) فرمود : تقيه از دين خداست گفتم : از دين خدا ؟ فرمود : آرى به خدا از دين خدا ، و البته كه يوسف ( ع ) گفت : ايا كاروان شما براستى دزدانيد به خدا كه چيزى ندزديده بودند ، و ابراهيم ( ع ) گفت : " و راستى بيمارم " به خدا كه بيمار نبود ، و از
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 265
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٦٥