از او فاش كند و نهانش نكند و از خدا برايش آمرزش نخواهد نزد خدا چون انجام دهنده آن است و گناه آنچه فاش كرده بر او است و كننده آن آمرزيده است و عقاب آنچه از او در دينا فاش شده او را بس است و در آخرت مستور است و دنبال نشود و دريابد كه خدا كريمتر از آنست كه در آخرت عقاب دومى به او روا دارد ، و فرمود ( ع ) : هر كه بدى از مؤمنى نقل كند تا او را زشت و بىآبرو كند و از چشم مردم بيندازد خدايش از ولايت خود به ولايت شيطان براند ، و شيطانش هم نپذيرد .
17 - همان : بسندش تا امام صادق ( ع ) فرمود : راستى خدا تبارك و تعالى را بر بنده خودش چهل سپر باشد ، و هر كه گناه كبيره كند يك سپر از او برداشته شود ، و اگر عيب كند برادر مؤمنش به چيزى كه از او داند همه اين سپرها بالا روند و بىپرده ماند و در آسمان به زبان فرشتهها رسوا شود و در زمين به زبان مردم و گناهى نكند جز كه سر زبانها افتد و فرشتههاى موكل او گويند : پروردگارا بندهات بىپرده مانده و بما فرمودى او را حفظ كنيم و خدا عز و جل فرمايد اى فرشتههايم اگر خوبى اين بنده را خواستم او را رسوا نميكردم بالهاتان را از او برداريد بعزتم كه هرگز به خوبى باز نگردد .
18 - صفات الشيعه : بسندش از امام صادق ( ع ) كه مؤمن بر خود راستگوتر است از هفتاد مؤمن بر ضرر او .
19 - كافى : بسندش تا امام ششم ( ع ) فرمود : شماتت نكن برادرت را تا خدا به او رحم كند و آن را به تو گرداند ، و فرمود : هر كه شماتت كند بآسيبى كه برادرش ديده از دنيا نرود تا بدان آزمون شود .
بيان : شماتت شادى به بلاى دشمن است و آزمون شده كسى است كه مالش يا خردش برود و آن حضرت از اظهار شادى نهى كرده زيرا گاهى بر اثر دشمنى بىاختيار دلش شاد شود و تكليف همه مردم بدان حرج است و ناجور با شريعت آسان اسلام و اظهار شادى خرمى و خنده است برابر آسيب رسيده و در غياب او بمسخره كردن با زبان و كيفرش در دنيا اينكه خدا او را بمانند آن گرفتار كند براى طرفدارى از مؤمن و انتقام براى او با اينكه شماتت نوعى تجاوز و ستم است و عقوبتش زودرس است .
20 - كافى : بسندش تا امام ششم ( ع ) كه نزديكتر حال بنده بكفر اينست كه برادر دينى كسى شود و لغزشها و خطاهايش بشمار گيرد تا روزى او را بدانها سرزنش كند .
بيان : ( بعد از اعراب جمله و شرح لفظ گويد ) سرزنشى چنين بزرگترين خيانت است در دوستى و برادرى و يك عارفى گفته : بايد دوستى بگيرى مورد اعتماد و سازگار كه از
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 135
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٣٥