در وضع خاصى به دو پناهنده و با توانائى به او پناه ندهد از ولايت خداى تعالى بريده است .
بيان : به همين سند رفتن در باب قضاء حاجت مؤمن گشته تا گفته آن حضرت حالش بدتر باشد تا گويد : و بيان بيشترى برايش گوئيم مقصود اينست كه كارش بولايت ما پيوند و سبب محبت ما به او شود و بسا مقصود اين باشد كه اين كار او را بولايت ما رساند .
20 - كافى : بسندش تا امام باقر ( ع ) كه هر كه كمك خود را از برادرش دريغ كند يا اقدام بدان را در نيازش خدا گرفتارش كند بكمك كسى كه گناه باشد و ثوابى ندارد .
بيان : و اقدام كند " بسا مقصود از آن دريافت كمك براى او از ديگرى باشد ( شرحى در باره تفسير الفاظ و اعراب و احتمالات آن دارد كه ترجمهاش سود عمومى ندارد مترجم ) 21 - كافى : بسندش از امام ششم ( ع ) كه فرمود : هر كه از شيعه ما نزد برادرش آيد و در حاجتى از او كمك خواهد و او را كمك ندهد با اينكه تواند جز كه خدايش گرفتار كند باينكه حوائج شمارى از دشمنان ما را برآورد و عذاب كند خدايش بدان در روز قيامت .
بيان : . . . دلالت دارد بر حرمت بر آوردن حاجت مخالفان و مىشود مقصود نواصب باشند كه دشمن ائمهاند يا جز مستضعفان ، و تفسيرش باعانت بر حرام بعيد است .
22 - كافى : بسندش از امام ششم ( ع ) فرمود : كسى از يارى برادر مسلمانش بكوشش و همدردى با او دست نكشد جز كه خدايش گرفتار كند بكمك دادن به كسى كه گناه دارد و ثواب ندارد .
23 - كافى : بسندش از امام كاظم ( ع ) كه مىفرمود هر كه توجه كند به او يكى از برادرانش تا در وضع خاصى به او پناهنده باشد و او با توانائى پناهش ندهد ولايت خدا عز و جل را بريده است .
بيان : پناهنده شود براى رفع ستم يا يك حاجت لازم ولايت خدا را بريده يعنى محبت خود را به خدا يا محبت خدا را به خود يا نصرت خدا را از خود بريده يا مقصود اين است كه ايمانش نابود شده زيرا خدا سرپرست و ولى مؤمنانست و حاصل آنكه خدا سرپرست كارهاى او نباشد و او را برهنمائى خصوصى نرساند و كمك نصرت به او ندهد .
24 - كافى : بسندش تا رسول خدا ( ص ) كه هر كه در باره حاجت روانه شود و خوب در آن كوشش نكند البته به خدا و رسولش خيانت كرده .
بيان : ( بعد از شرح الفاظ گويد : ) دلالت دارد كه خيانت بمؤمن خيانت به خدا و رسول است .
25 - كافى : بسندش ( مضمون شماره 7 را آورده و در تفسير از خود امير المؤمنين تا
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 116
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١١٦