عز و جل ميباشيد و همانا خدا عز و جل خواسته از لطف خود وسيلهاى باشد كه بدان شما را به بهشت برد .
80 - الدره الباهره : امام حسين ( ع ) فرمود : حاجتمندى مرد بشما از نعمتهاى خداست برايتان ، و از نعمت تنگدل نباشيد .
81 - دعوات راوندى : امام صادق ( ع ) فرمود : راستش خدا را بندگانيست در خلقش كه بندگان خدا در حوائج به آنها پناه برند ، آنانند كه در قيامت در امانند .
82 - نهج البلاغه : فرمود برآوردن حوائج درست نيايد جز با سه تا ، كم شمردن تا بزرگ باشد ، نهان كردن تا فاش گردد و شتاب در آن تا بر حاجتمند گوارا باشد .
و به كميل بن زياد فرمود ( ع ) اى كميل اهل خود را بفرما ، بامدادان براى بدست آوردن مكارم بروند ، و سحرگاهان براى برآوردن حاجت كسى كه در خوابست كه بدان كه گوش شنوايش همه آوازها را فرا گيرد كسى نباشد كه شادى بدلى بسپرد جز كه خدا از آن شادى لطفى آفريند و چون بدى به دو پيش آيد آن لطف بشتاب روانه شدن آب بسرازيرى خود را به او برساند تا آن بدى را او براند چنانچه شتر بيگانه را براند .
83 - عده الداعى : از پيغمبر ( ص ) كه فرمود : هر كه از برادرش پذيرائى كند همانا از خدا پذيرائى كرده چه گمان داريد در باره كسى كه خدا عز و جل را پذيرائى كرده در كردار خدا با او .
و از ابراهيم تيمى است كه من در طواف گرد خانه كعبه بودم . و امام ششم ( ع ) بر من تكيه داد و فرمود : اى ابراهيم به تو خبر ندهم كه در اين طواف خود چه دارى ؟ گويد : گفتم چرا ، قربانت ، فرمود : هر كه بدين خانه آيد و حقشناس او باشد و هفت بار گرد آن بچرخد و دو ركعت نماز در مقام ابراهيم بخواند خدا برايش ده هزار حسنه نويسد ، و برايش ده هزار درجه بالا برد ، سپس فرمود : آيا به تو خبر ندهم از كارى بهتر از آن ؟ گفتم : چرا قربانت فرمود : هر كه يك حاجت از برادر مؤمنش برآورد چون كسى باشد كه طوافى كرده ، طوافى كرده تا ده بار شمرد ، و فرمود : هر مؤمنى از برادر مؤمنش حاجتى خواهد و او ميتواند آن را برآورد و برنياورد خدا بر او در گورش مارى گمارد تا آنكه انگشتانش را بگزد .
84 - مشكاة الانوار : امام هفتم ( ع ) فرمود : خدا را در روى زمين بندهها است كه ميكوشند در انجام حوائج مردم آنان روز قيامت را در امانند .
85 - كافى : بسندش از زيد شحام كه شنيدم امام ششم ( ع ) ميفرمود : هر كه بداد برادر مؤمن درمانده دادخواه خود رسد و تا آنجا كه تواند گرفتاريش بگشايد ، و بانجام حاجتش ياريش كند خدا عز و جل براى آن هفتاد و دو رحمت خود را بايست كند كه يكى از آنها را زود
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 207
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٠٧