شد و يكى از كارمندان او به امام ششم گفت : در دفتر نجاشى بر من بدهى مالياتى است و او مؤمن است و فرمانبر از شما است اگر صلاح بينى براى من نامه به او بنويسى گويد امام ششم براى او نوشت :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
شاد كن برادرت را تا خدا شادت كند گويد : چون نامه او رسيد در مجلس رسمى خود بود و آورنده صبر كرد تا خلوت شد و نامه را بدست او داد و گفت اين نامه امام ششم ( ع ) است ، و نجاشى آن را بوسيد و بر ديده خود نهاد و به او گفت : چه حاجتى دارى ؟ گفت بدهى خراج در دفتر تو دارم ، به او گفت : چه اندازه است ؟ پاسخ داد ده هزار درهم ، و او دفتردار خود را خواست و فرمودش آن را بپردازد و از دفتر بيرون كشد ، و فرمود :
براى سال آينده هم اين مبلغ را براى او ثبت كنند و بآورنده نامه گفت : آيا تو را شاد كردم ؟
گفت : آرى قربانت ، و فرمود مركبى و كنيزى و غلامى هم به او دادند و يك دست جامه هم بدان افزودند با جامهدان ، در هر بار ميگفت : آيا تو را شاد كردم او هم ميگفت : آرى قربانت ، و هر بار كه ميگفت : آرى برايش افزون ميكرد تا فارغ شد ، سپس به او گفت : فرش اين اتاقى را كه من در آن نشستم با خود ببر چون كه نامه مولايم را در آن بدستم دادى و هر حاجتى دارى پيش من بياور ، گويد آن را انجام داد و از آن پس بدر آمد و بار دگر بحضور امام ششم ( ع ) رسيد و داستان را چنانچه بود براى آن حضرت باز گفت ، و آن حضرت به آنچه انجام داده بود شاد شد و آن مرد گفت : يا ابن رسول الله گويا آنچه با من انجام داده به خوبى شما را شاد كرد فرمود :
آرى به خدا البته كه خدا و رسولش را هم شاد كرده .
روشنگرى : از كتب رجال برآيد كه نام اين نجاشى عبد الله است و هشتمين پدر احمد ابن على نجاشى مؤلف رجال مشهور است و بقول قاموس نجاشى بياء تشديددار است و بىتشديد شيواتر است و نونش زير دارد يا شيواتر است .
دهقان : لفظ عربى شده است و بكدخداى ده و بر بازارگان ، و صاحب مال و ده به كار رود . . .
اهواز بقول قاموس نه بخش است ميان بصره و فارس كه هر كدام را نامى است و همه را اهواز خوانند و مفرد ندارد و آنها رامهرمز ، عسكر ، مكرم ، شوشتر ، جنديسابور و شوش ، سرق ، نهرتيرى ، ايذج و مناذرند .
ديوان دفتر حساب ماليات است و حقوق قشون و بقول مصباح معرب است و اصل آن دوان است كه جمع آن دواوين آمده ، و گفتند عمر نخست كس است كه دواوين عرب را براى كارمندان و ديگران بنياد كرده .