باشد .
گويد داود گفت : شايسته است براى كسى كه تو را شناخت كه از تو اميد خودش نبرد .
2 - قرب الاسناد : بسندش تا آنكه گويد پرسش شد از رسول خدا ( ص ) كه كدام عمل بهتر است نزد خدا ؟ فرمود : دنبال كردن شادى مسلمان ، و گفته شد يا رسول الله دنبال كردن شادى مسلمان چه باشد ؟ فرمود : سير كردن گرسنگى او ، و گشودن گره گرفتارى او ، و پرداختن وام او .
3 - امالى طوسى : بسندش تا سدير كه گفت نزد امام ششم ( ع ) بودم و مؤمن و حق واجب او ذكر شد و آن حضرت رو به من كرد و فرمود : اى ابو الفضل برايت باز نگويم حال مؤمن را بدرگاه خدا ؟ گفتم : چرا قربانت بفرما فرمود چون خدا جان مؤمن را بگيرد دو فرشته پاسدار او به آسمان بالا روند و گويند : پروردگارا بندهات و چه خوب بندهاى بود ، زود طاعت بود و كند معصيت ، و تو جانش را گرفتى بسوى خود ، بما پس از او چه فرمانى ميدهى ؟ خداوند جليل جبار ميفرمايد : فرود شويد به دنيا و نزد گويندهام بمانيد و تمجيد و تسبيح و تهليل و تكبير مرا بگوئيد و ثوابش را براى بنده من بنويسيد تا وقتى او را از گورش برانگيزم .
سپس به من فرمود ، برايت افزون نكنم ؟ گفتم : چرا فرمود : چون خدا بنده خود را از گورش برانگيزد نمونهاى با او بدر آيد و هر گاه كه آن مؤمن هراسى از هراسهاى روز قيامت را بيند آن نمونه گويد بيتابى مكن : عم مخور مژده گير بشادى و كرامت خداوند سبحان تا آنكه برابر خدا عز و جل بايستد و حساب او را به آسانى برسد و فرمان بهشت به او بدهد و آن نمونه جلو او باشد و مؤمن به او گويد چه خوب است آنكه با من از گورم بدر آمد ، پيوسته مرا بشادمانى و كرامت خدا عز و جل مژده دادى تا انجام شد ، بگو تو كه باشى ؟ آن نمونه گويد : من همان شادى هستم كه در دنيا بدل برادر مؤمنت درآوردى ، خدا مرا آفريد تا به تو مژده دهم .
مجالس مفيد از ابن قولويه مانندش را آورده ثواب الاعمال : بسندش مانندش را آورده ثواب الاعمال قسمت آخر حديث را از چون برانگيزد خدا مؤمن را از گورش ، تا آخر خبر آورده .
من گويم برخى اخبار هم در باب اطعام مؤمن خواهد آمد .
4 - امالى صدوق : بسندش از مشمعل اسدى : كه گفت : يك سال براى حج بيرون شدم و بسوى امام صادق جعفر بن محمد ( ع ) برگشتم به من فرمود : از كجا آمدى اى مشمعل ؟ گفتم :
قربانت در حج بودم ، فرمود : ميدانى حاجى چه ثوابى دارد ؟ گفتم نه تا شما به من بياموزيد
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 183
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٨٣