برسد ، و تو در انجام همه اين كارها اعتماد داشته باشى موالات محمد و خاندان پاكش و به اينكه خدا پاكيزه كند اعمالت را و چند برابر كند آنها را بسبب دوستيت با آنان و بيزاريت از دشمنانشان ، و رسول خدا ( ص ) فرمود : به همان ولايت تنها اعتماد نكنيد و بدنبال آن واجبات خدا را انجام دهيد ، و حقوق برادران را بپردازيد ، و تقيه را به كار بنديد ، كه به اين دو اعمال كامل شوند يا كمبود دارند ( يعنى عدم رعايت اين دو سبب كمبود اعمال خير و شر شود مترجم ) .
24 - همان : آگاه باش كه بزرگتر فريضه خدا بر شما پس از فرض دوستى و پيروى ما و دشمنى با دشمنان ما به كار بستن تقيه است در باره خودتان و برادران و آشنايان خودتان ، و پرداخت حقوق برادران همكيش براى رضاى خدا .
آگاه باش كه براستى خدا بيامرزد هر گناهى را بعد از اين و خرده نگيرد ، و اما در اين دو تا كم باشد كسى كه نجات يابد جز پس از رسيدن بعذابى سخت جز اينكه مظلمه به گردن آنها افتد در برابر قصاص حقوقى كه شما بر آنها داريد ، و آن ظلم كه بشما كردند ، از خدا بترسيد و خود را براى ترك تقيه دچار دشمنى خدا نكنيد و نه براى تقصير و اداى حقوق برادران خود .
25 - جامع الاخبار : رسول خدا ( ص ) فرمود : مؤمن بىتقيه چون تن بىسر است ، و مؤمنى كه رعايت نكند حقوق برادران مؤمن خود را چون بيخرديست كه با چشمش نبيند ، و با گوشش نشنود ، و زبانش از بيان مقصودش لال است ، و با دليل از خود دفاع نتواند ، و به دستش كوبشى ندارد ، و پايش از جا نجنبد و پاره گوشتى را ماند كه هيچ سودى ندارد ، و هدف همه بدآوردها است ، و از اين رو مؤمنى كه حقوق برادرانش نشناسد ، حقوق آنها را از دست بدهد و چون تشنهايست در برابر آب خنك كه ننوشد تا بميرد و چون آدمى است كه همه حلى دارد و آنها را براى دفع بدى و جلب خوبى به كار نيندازد و فاقد هر نعمت و دچار هر آفت است .
امير مؤمنان ( ع ) فرمود : تقيه بهترين كار هر مؤمن است كه خود و برادرانش را با آن از فاجران حفظ مىكند و انجام حقوق برادران اشرف اعمال پرهيزكارانست و جلبكننده دوستى فرشتههاى مقرب و شوق حوريان زيباچشم است .
و حسن بن على ( ع ) فرمود : راستى تقيهاى كه خدا امتى را اصلاح كند بدان صاحبش مانند همه ثواب اعمال آنها را دارد ، و تارك كه مايه هلاك امتى شود شريك گناه هلاككننده آنها باشد ، حقشناسى برادران ، دوستى با خداى رحمانست و بزرگ كند تقرب به ملك
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 147
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٤٧