و اگر هم نتوانى برخاست بدل او را انكار كن و دشمنش دار تا گويا بر تابه آتشين هستى ، زيرا خداى تعالى از راز دلها آگاه است ، و تو در اين صورت از آمرين بمعروف و بازدارندگان از منكرى و اگر نه انكار كنى و نه برخيزى با توانائى با آنها تو و او برابريد در گناه چه كه راضى به معصيت شدى .
39 - كافى : بسندش از جعفرى كه شنيدم ابو الحسن ( ع ) بپدرم ميفرمود : چرا من تو را نزد عبد الرحمن بن يعقوب بينم ؟ گفت : او دائى من است فرمود : او در باره خدا گفتار ناهنجارى دارد ، خدا را وصف كند با اينكه او را وصفى نباشد يا با او بنشين و ما را واگذار و يا با ما بنشين و او را رها كن ، گفتم : او هر چه خواهد بگويد گناهى بر من است كه نگويم آنچه او گويد ، امام فرمود : نترسى كه به او بلائى فرود آيد و به همه شماها برسد ، ندانى داستان آن يار موسى را ( ع ) كه پدرش از ياران فرعون بود و چون قشون اسب سوار فرعون بموسى رسيدند از قوم موسى عقب ماند تا پدرش را پند دهد و او را بموسى پيوندد ، و پدرش درگذر بود و او با وى كشمكش ميكرد تا رسيدند كنار دريا و هر دو غرق شدند و خبرش بموسى ( ع ) رسيد و فرمود او در رحمت خداست ولى بلا كه فرود آيد از آنكه نزديك گنهكار است دفاعى نباشد .
بيان : جعفرى ابو هاشم داود بن قاسم جعفريست و از بزرگان اصحاب ماست ، و بقولى او امام رضا تا آخر ائمه را دريافته و ابو الحسن اما رضا يا امام هادى است و بهتر است كه مقصود سليمان بن جعفر جعفرى باشد كه در مجالس مفيد تصريح شده ( پس از تصحيح الفاظ حديث گويد ) " خدا را وصف مىكند " يعنى باوصاف جسمانى كه قول بجسم و صورتست در باره خدا يا بصفات زائده كه عقيده اشاعره است و لفظ ( يحده ) در مجالس مؤيد معنى اول است ، تا گويد يا با او بنشين " يعنى جمع ميان نشستن با او و با ما نشود چون اگر با او نشينى فاسقى و ما با فاسقان ننشينيم با اينكه اين بسا گفته او را تائيد كند ، و ظاهرش اينكه نشستن با اهل عقائد باطله نارواست و حرام است .
" او را بموسى پيوندد " يعنى او را بدين او درآورد يا بقشون او رساند كه سرانجام هر دو يكى است ( نجات پدر ) .
" و پدرش در گذر بود " يعنى به راه باطل خود رفت و پند پسر نپذيرفت " و با او كشمكش ميكرد " در ابطال مذهب او و گفتار خشمآور او . . .
40 - كافى : بسندش تا امام ششم ( ع ) فرمود : رفاقت نكنيد با بدعتگرايان ، و همنشين آنها نشويد تا در نظر مردم يكى از آنها شمرده شويد كه رسول خدا ( ص ) فرمود : هر كس بر دين دوست و همنشين خود است .
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 128
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٢٨