نزد خردمندان زشت و مايه زيان باشد نيز اسراف است و حلال نيست ، چون كسى كه گلاب در ديگ بريزد بجاى آب و مشك در آن افشاند ، و چون كسى كه تنها يك اشرفى دارد و با آن عطر بخرد و عطر بزند و عيال خود را نيازمند رها كند « راستى خدا مسرفان را دوست ندارد » . و آنها را دشمن دارد ، و چون خدا برگرفتن زيور را نزد هر مسجد تشويق كرد و خورد و نوش را مباح كرد و از اسراف نهى كرد ، و جمعى از عرب بسيارى از اين چيزها را حرام ميدانستند تا آنجا كه روغن و شير را در حال احرام حرام ميدانستند و سائبه و بحيره را حرام ميدانستند خدا آنها را رد كرد و فرمود :
« بگو » اى محمّد « چه كس حرام كرده زيورى را كه خدا براى بندههاش برآورده و روزيهاى خوب را » كه بلذت بخش تفسير شده و گفتهاند : يعنى حلال و نخست اظهر است ، چون در قيامت آنها را ويژه مؤمنان كرده و فرموده « بگو آنها از آن مؤمنانست در دنيا و ويژه آنها است روز قيامت » ابن عباس گفته : يعنى مؤمنان در دنيا شريكند با كافران بت پرست در خوردن طيبات و پوشيدن جامه خوب و زناشوئى با زنان شايسته و سپس در آخرت طيبات ويژه مؤمنانند و مشركان از آنها بهرهاى ندارند .
و گفتند معنا اينست كه اينها در دنيا براى مؤمنان آلوده بغم و اندوه و رنج است و در قيامت از اين آلودگى پاكند « چنين شرح دهيم آيات را » يعنى چنانچه شما را بمصالح و منافع دينتان آشنا كنيم آيات را هم براى مردم كه ميدانند بيان كنيم پايان - ( مجمع البيان 4 : 413 ) .
و من گويم : بسا تقدير آيه اين باشد كه : آنها از آن مؤمنانند و خاصّ آنان و براى آنها آفريدمشان و روز قيامت ويژه آنها گردند ، يعنى كفار و مخالفان در دنيا به زور و ناحق شريك آنها باشند و در قيامت ويژه آنها شوند و شريكى ندارند از آنها ، و مؤيد آنست آنچه ما در باره آيه «
لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا