بدرآيد ، و چون آدمى خوراكى خورد يا نوشابهاى نوشد آن سوراخ يك جا بهم آيد كه چيزى از خورده و نوشيده از آن بدر نشود تا مايه غذائى آن از معده بكبد كشد و دردش در آنجا ماند وانگه آن سوراخ گشايد و از آن بدر آيد ، و اين يك شگفتى است كه جز بتدبير فاعل حكيم نشايد چون آن سوراخ در هنگام نياز گشوده شود بمعده و باز بهم آيد و بار ديگر براى نياز بگشايد و اين جز بتدبير حكيم نيايد .
2 - خدا تعالى بكبد نيروى كشاندن اجزاء لطيفه خوراك را داده و اجزاء كثيف را نكشد و برودهها نيروئى داده كه تهنشين معده را بكشند و اجزاء لطيف غذا را نكشند و اگر برعكس بود نظام تن فراهم نبود .
3 - خدا در كبد نيروى هضم و پختن نهاده كه اين اجزاء لطيفه در آن پخته شوند و خون گردند وانگه در زهره نيروى كشش صفراء نهاده و بسپرز نيروى كشيدن سوداء داده و بقلوه نيروى كشيدن فزونى آب تا خون پاك سازگار تغذيه تن بجا ماند ، و اختصاص هر يك از اين اعضاء و بدن نيروى خاص جز بتدبير حكيم دانا نباشد .
4 - آنگاه كه جنين در شكم مادر است بهره فراوانى از آن بوى رسد تا مايه پيشرفت او و فزونى او گردد و چون نوزاد از زهدان جدا گردد آن بهره به پستان رو كند تا شير گردد و خوراكش باشد و چون بچه بزرگ شد آن بهره نه بزهدان ريزد و نه به پستان بلكه به همه تن مادر پخش شود و ريزش اين خون در هر گاهى بيك اندامى سازگار با مصلحت و حكمت نميشود مگر بتدبير فاعل مختار حكيم .
5 - چون شير در پستان پديد شود خدا سوراخهاى ريزى بپستان برآرد و بگشايد چونان كه هر گاه مكيده شود اين شير از آن سوراخها درآيد و چون اين سوراخها بسيار تنگ باشند شير بسيار پاك و لطيف از آنها برآيد و اجزاء كثيفه را در آمدن نشايد و بدرون بمانند و حكمت اين سوراخهاى تنگ سر
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 262
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٦٢