4 - ذبح در بامداد جمعه تا زوال ظهر مگر هنگام ضرورت براى روايت حلبى از امام صادق عليه السّلام - وسائل 16 : 274 - و ظاهر كراهت خود ذبح است در اين موارد نه خوردن مذبوح چنانچه از سخن برخى فقهاء برآيد زيرا ملازمه ميان اين دو نيست .
در مسالك گفته : وظائف منصوصهاى براى ذبح بجا مانده كه سزد بدان چه گفته شد پيوندند و آنها تيز كردن كارد ، زود بريدن ، نشان ندادن كارد است به حيوان و رو به قبله بودن خود ذابح است ، حركت ندادن مذبوح و نكشيدن آن از جاى ذبح بجاى ديگر بلكه آن را وانهد تا جانش برآيد ، و او را بنرمش بجايگاه ذبح برند و بنرمش بخوابانند و پيش از بريدن سرش آبش دهند و كارد را به قوت بنايش كشند و شتابانه ببرند تا آرامتر و آسانتر انجام شود .
و شدّاد بن اوس روايت كرده كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : راستى خداوند نيكو كارى بر شما نوشته در هر چيزى چون بكشيد خوب بكشيد و چون سر بريد خوب سر بريد و بايد هر كدام كارد خود را خوب تيز كند و ذبيحه خود را راحت بخشد ، و در حديث ديگر است كه فرمود : كارد را تيز كند و از حيوانش نهان دارد ، و فرمود : چون كسى از شما سر برد كار حيوان را بپايان رساند - پايان - .
و گويم : اين اخبار از عامه است ولى موافق عقل و عمومات باشند و آن اخبارى كه به زودى آيند .
8 - در دعائم : هر كه سر را فروتر از غلصمة ( زبان كوچكه در پايان دهن ) ببرد موافق سنت نيست و درست نيست ، بايد ببرى حلقوم و روده سرخه و دو رگ خونريز را و بايد خون را بريزد و از كارش حيوان جان دهد و اينست كه تذكيه شده باتفاق فقهاء تا آنجا كه ما دانستيم .
و از على و ابى جعفر عليهم السّلام است كه هر تيكه از جاندار برند و از آن جدا شود پيش از آنكه تذكيه گردد مردار است و خورده نشود ، و خود حيوان را سر
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 184
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٨٤