مأمون در نيشابور بود و انجمنى داشت كه آقايم امام رضا عليه السّلام در آن شركت كرد و جمعى از پزشكان و فلاسفه مانند يوحنا ابن ماسويه ، جبرئيل بن بختيشوع صالح بن سلهمه هندى و ديگران از دانشمندان و اهل نظر ، و ذكر طب آمد و آنچه وسيله صلاح اجسام و زيست آنها است .
مامون و حاضران در بحث آن غرق شدند و سخنها گفتند در باره تركيبى كه خدا از تن كرده و طبايع متضادى كه در آن آورده و در باره زيان و سود غذاها و اثر خوب و بد آنها در تن آدمى .
گفت : امام هشتم خاموش بود و چيزى در اين باره نميگفت و مأمون به آن حضرت گفت : اى أبو الحسن در باره آنچه ما امروز در آن گفتگو داريم شما چه گوييد آنچه كه بايد دانست از غذاهاى سودمند و زيانبار و تدبير كار تن ، امام فرمود : من در اين باره بگذشت زمان تجربهها دارم با آنچه از گذشتگان به من رسيده كه آدمى را نرسد بدانها نادان ماند و ترك آنها كند ، من آنها را با هر چه بدان مربوط است و نياز بدانستن دارد جمع آورى كنم .
گفت : مأمون شتابانه ببلخ رفت و امام هشتم را بجا نهاد و آنگه مأمون به حضرت نوشت كه بوعده خود عمل كند و آن كتاب را بنويسد در باره آنچه دانستن آن مورد نياز است كه از او شنيده و هر چه وى آزموده از خوراك و نوشابه و دارو و رگزدن و حجامت و مسواك و حمام و نوره و تدبير آنها و امام رضا عليه السّلام در پاسخ نامهاى نوشت بدين مضمون :
[ متن رسالهء ذهبيه ]
بسم اللَّه الرحمن الرحيم به خدا پناه برم اما بعد نامه أمير المؤمنين به من رسيد در باره فرمانى كه به من داده در باره آگاه كردن او بدان چه مورد نياز است و من آن را آزمودم و شنيدم در باره خوراكها و نوشابهها و داروها و رگزدن و حجامت و حمام و نوره و باه و جز آن كه مايه تندرستى است ، من تفسير كردم آنچه بدان نياز است و بيان كردم آنچه را بايد كرد از تدبير خوردن و نوشيدن ، و دارو به كار بردن و رگ زدن