قول خدا تعالى است كه : « مپندار البته آنان كه در راه خدا كشته شدند مردهاند بلكه زندهاند ، نزد پروردگار خود روزى خورند ، 165 - آل عمران » و اين نص صريح است كه شهداء راه خدا زندهاند ، و محسوس است كه تن آنها مرده .
6 - قول خدا « آتش است كه هر بام و شام بر آن عرضه شوند ، 36 - غافر » و قول او « غرقه شدند و بدوزخ رفتند ، 25 - نوح » دليلند كه آدمى پس از مرگ زنده است ، و هم قول پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله « پيغمبران نميرند ولى از خانهاى بخانهء منتقل شوند » و هم گفته او صلى اللَّه عليه و آله و سلم « گور باغى است از باغهاى بهشت يا گودالى از گودالهاى دوزخ » و هم گفته پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم « هر كه مرد رستاخيز او برپا شد » همه اين منصوص دلالت دارند كه آدمى پس از مرگ تن زنده است با اينكه خرد و سرشت گواهند كه تن مرده و اگر روا داريم كه زنده باشد بايد همه جمادات هم زنده باشند ، اين سفسطه است ، و چون ثابت شد كه آدمى زنده است و تن مرده بايد آدمى جز تن باشد .
7 - گفته پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله در خطبهاى طولانى « تا چون مرده را در تابوتش بردارند روحش بالاى تابوت بچرخد و بگويد : اى خاندانم ، اى فرزندانم دنيا شما را چون من ببازى نگيرد كه از حلال و حرام مالى فراهم كردم تا بر ديگرى گواراست و گناهش بر من است ، دورى كنيد از آنچه بسر من آمد » .
در اينجا پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله تصريح كرده كه : تن در تابوت است و چيزى بجا است كه سخن ميگويد با خاندان و فرزندانش كه حلال و حرام فراهم كرده و گناهش به گردن او است و او جز آدمى نيست ، و هنگامى كه تن مرده است و در تابوتست آدمى زنده است و فهمنده ، و بايد آدمى جز تن و كالبد باشد .
8 - گفته خدا تعالى « أيا نفس با آرامش برگرد بسوى پروردگارت خشنود و پسنديده ، 27 - 28 - الفجر » خطاب برگرد ، با او است در حال مردن و دليل است كه آنچه به خدا برگردد پس از مرگ تن ، خشنود و پسنديده است نزد خدا و آن
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 8
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٨