خدا مؤمنان را از سرشت بهشت آفريده و از نسيمش در آنها روان كرده و از اين رو مؤمن برادر پدر و مادرى مؤمن ديگر است ، و چون يك روح مؤمن در شهرى غمين شود در ارواح ديگر اثر بخشد زيرا از او باشند .
بيان : برادر پدر و مادرى براى اينكه سرشت چون مادر است و روح پدر و آنها يك نوعند يا يك صنف .
24 - در كافي ( ج 2 س 166 ) ( همين مضمون را با اندك اختلافي در الفاظ از همان جابر و همان امام روايت كرده ) .
25 - در همان ( . . ) : بسندش از أبي بصير كه شنيدم امام ششم ميفرمود :
مؤمن برادر مؤمن است چون يك تن كه اگر دردى در چيزى از آن با ديد شود در سائر تن دردش دريافت شود ، روح هر دو از يك روح است ، و راستى روح مؤمن به خدا پيوستهتر است از پرتو خورشيد بدان .
در اختصاص ( 32 ) بىسند آن را آورده .
تبيين : ( مانند يك تن ) از برادرى بيگانگى بالا برده يا بيان اينست كه برادرى آنها جز برادرى ديگرانست و آنها چون اندام يك تنند كه يك جان دارد و چنانچه يك عضو تن كه درد آيد اعضاء ديگر درد كشند و از كار بمانند يك مؤمن هم اندوهگين شود و ديگران درد آن را كشند چنانچه گذشت در اختصاص بجاى « و ارواحهما » « روحهما » آورده و آن روشنتر است ، و مراد بيك روح اگر روح حيوانى است يعنى جان هر دو جزء يك روح است و اگر مقصود نفس ناطقه است يعنى هر دو روحشان يك علت دارند ، و غرض شدت پيوست دو روح است كه يا يكى هستند ، يا اينكه هر دو روحشان از يك روح است كه روح ائمه عليهم السّلام باشد و آن نور خداست چنانچه در خبر أبى بصير گذشت كه چون شرحى است براى اين خبر و بهر تقدير مقصود از روح اللَّه نيز روح برگزيده خداست كه بائمه عليهم السّلام داده چنانچه گذشت در تفسير قول خدا « و دميدم در او از روحم » .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 140
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٤٠