جا به حركت آرد و باد را بهر جا بفرستد و فرمان دارد بر خانه كعبه ايستد براى شرافت آن و براى اينكه محل و مصدر رحمت خدا است ، و گفتهاند زدن پر كنايه از فرمان وزش است كه فرشته بباد ميدهد .
نشنيدى گويد » گويا امام به اين تعبير استدلال كرده كه بايد باد جز اين نامدارها باشد چون ظاهر اضافه اختصاص را رساند نه اينكه بيان خود مضاف باشد و گر چه گويندهها اين معنا را ندانند چون آن را از پيشتران خود شنيدهاند تا برسد به كسى كه آن را دانسته به كار بسته .
17 - در كافى ( ج 8 ص 217 ) : بسندش از امام ششم عليه السّلام كه خدا تبارك و تعالى بادى دارد بنام « ازبب » اگر به اندازه سوراخ بينى گاوى از آن بفرستد آنچه ميان آسمان و زمين است بشوراند و آن جنوب است .
بيان : و آن جنوب است از كلام يكى از راويانست يا خود امام ( ع ) و بهر تقدير بسامراد از آن نوعى از جنوب است يا نزديك به آنست ، در قاموس گفته : ازبب چون احمر باد كژيست ميان جنوب و صبا و گفته بكناء باد كژى است ميان دو باد ديگر ( و كژ باد ميان بادها را با نامهاى مخصوصى شرح داده كه از نظر عمومى چندان سودى ندارد ) .
18 - در نوادر راوندى : بسندى تا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه فرمود : من با باد صبا يارى شدم و عاد با دبور نابود شدهاند ، و باد جنوب نوزد جز آنكه خدا بدان بارانى دهد و در نهرى سيل روان سازد .
19 - در احتجاج ( 194 ) : امام صادق عليه السّلام در پاسخ يكى از پرسشهاى زنديق فرمود : اگر باد چند روز بند آيد همه چيز تباه شود و ديگرگون گردد ، و از آن حضرت از جوهر باد پرسيد فرمود : باد هواء است و چون حركت كند باد باشد و چون آرام است هواء نام دارد و قوام دنيا بدانست . اگر سه روز باد بايستد هر چه بر روى زمين است تباه شود و بگندد ، چون باد بمانند باد بزنى فساد را دفع كند از همه چيز و آن را پاكيزه سازد ، و او چون روح است كه وقتى از تن برآيد تن تباه شود و دگرگون
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 12
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٢