طلا و نقرهاى كه كيسه شده باشند آب كند ، و همان را بسوزد از آنها كه آب شده باشد ، بتواتر نقل شده كه يك صاعقهاى در شيراز بگنبد شيخ كبير أبى عبد اللَّه بن حفيف برخورد و يك قنديل در آن آب كرد و چيز ديگرى را نسوخت .
و بسا كه آن برق و صاعقه درهم و كلفت باشد و بهر چه رسد آن را بسوزد و بكوه زند و آن را خرد كند به سختى ، و حكايت است كه كودكى را در بيابان برق گرفت و هر دو پايش را برد و خونى از آن نچكيد چون محل قطع را داغ كرده بود .
رازى در مباحث مشرقيه گفته : چون بخارى دخانى و چسبناك و چرب برآيد و بالا رود تا به آتش رسد و پيوسته با زمين باشد آتش گيرد و فرو ريزد و به چشم آيد كه مارى آتشين از آسمان به زمين آمده و چون به زمين رسد خود و آنچه گرد آنست بسوزاند و نمونهاش آنست كه چون چراغ خاموش شده را زير چراغ شعلهور گذاريم ، دود اول بدوم رسد و بگيرد و شعله بفتيله چراغ زير كه خاموش است برسد .
در شرح مواقف در باره علت بروز هاله گرد ماه و رنگين كمان گفته : بسا در فضا اجزاء رطوبت دار زلالى ابر مانند تشكيل شود كه بآينه مانند و پس خود را پنهان نسازد و از ميان صفحه آن ماه پديد شود و پرتو ماه بقسمتهاى ديگر بتابد و در آن منعكس شود و گرد ماه دائرهاى به چشم آيد كه هاله است زيرا آنچه از آن برابر قرص ماه قرار دارد به چشم ما نيايد چون قوت شعاع ماه آن را از ديد بيندازد ، ولى آن قسمتش كه برابر قرص خود ماه نيست ديده شود .
گفتهاند بيشتر وقت توليد هاله هنگامى است كه باد نوزد و هوا آرام باشد ، و اگر هاله از هر سو دريده به چشم آيد دلالت بر بىبارانى و پاكى هوا دارد و اگر ابر كلفت باشد تا وقتى هاله محو شد دلالت بر باران دارد و اگر از يكطرف دريد دليل باديست كه از آن طرف آيد و بسا دو طبقه هاله تشكيل شود روى يك ديگر و زيرين كه بما نزديكتر است بزرگتر باشد ، برخى گفتهاند كه هفت طبقه هاله را روى يك ديگر ديده است .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 335
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٣٥