رازى در ( ج 4 ص 153 ) تفسيرش گفته : در اين باره اختلاف است جبّائى گفته : خدا تعالى آب را از آسمان بابر فرو آرد و از ابر به زمين چون ظاهر نص دلالت دارد بر اينكه باران از آسمانست و تأويل نياز بدليل دارد كه ظاهر كلام غير ممكن است ، و در اينجا دليلى نيست كه فرو شدن باران از آسمان نشدنى است و لازم است حمل به ظاهر ، و امّا گفتار كسى كه بخارها در درون زمين فراهم شوند و به هوا برآيند و از آنها ابر بسته شود و بچكد و آن بارانست جبّائى چند دليل بر نادرستى آن آورده .
1 - اينكه بسا در وقت گرما بلكه در قلب تابستان تگرگ آيد و در سرماى شديد باران آيد و اين گفته آنها را تباه كند .
2 - بخارها چون برآيند و بالا روند از هم بپاشند و جدا شوند و ديگر بارانى از آنها پديد نگردد .
3 - اگر باران از بالا رفتن بخارات بود ، بخارات هميشه بالا روند و بايد هميشه ببارد و چنين نيست ، گفته به اين دليلها ثابت شد كه پيدايش باران از بخار زمين نيست .
سپس گفته : آن مردم نياز به اين گفته دارند از اين راه كه جهان را قديم شمارند و بيش و كم در آن روا ندارند ، و بنا بر اين كم و زياد در آن نشود و معناى پديده اينست كه اين ذرّات وصف خود را عوض كنند و براى همين براى هر پديده چارهاى جستهاند و اما مسلمانان كه معتقدند اجسام مخلوق خدايند و خدا قادر و مختار است و ميتواند هر وقت خواهد جسم آفريند نيازى به اين من دراريها ندارند و ظاهر قرآن اينست كه آب از آسمان فرود آيد و دليلى بر نشدن آن نيست و بايد ظاهر آن را گرفت و روشن شد كه خداى سبحانه باران را از آسمان به زير آورد يعنى اين اجسام را در آسمان آفريند و آنها را بابر فرو آرد و از ابر به زمين .
قول دوم : اينست كه مقصود فرود آمدن بارانست از سوى آسمان نه از
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 302
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٠٢