آنها رفتند تا به نخله فرود شدند ، و عمر بن حضرمى را با كاروان بازرگانى قريش در آنجا يافتند و روز آخر جمادى دوم بود به نظر آنها ولى ماه رجب شده بود و مسلمانان با هم در گفتگو شدند ، يكى گفت برخورديست بدشمن و غنيمت كه روزى شما شده و معلوم نيست ماه حرام شده باشد و ديگرى گفت ماه حرام شده و نبايد طمع بغنيمت ورزيد و آن را حلال دانست ، و در نتيجه بعمرو بن حضرمى تاختند و او را كشتند و كاروانش را بغنيمت گرفتند .
اين گزارش بقريش رسيد و نمايندههاشان بسوى مدينه آمدند تا بر پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله وارد شدند و گفتند آيا جنگ در ماههاى حرام حلال است ؟ و خدا اين آيه را فرستاد « پرسندت از ماه حرام و نبرد در آن تا آخر آيه 217 - البقره » و از خبرى برآيد كه اين كار را پس از ديدن ماه نو رجب كردند ، و امام گواه آورد كه صحابه بمحض ديدن ماه نو گفتند رجب آمد پس شب پيش از روز است و با نهار پس از او يك شبانه روز است ، و آنچه گذشت كه آفرينش روز پيش از شب است با اين منافات ندارد چنانچه روشن است .
4 - شبانه روز حقيقى و وسطى را به 24 بخش برابر بخش نمودند و آنها را ساعات مستويه و معتدله ناميدند ، ساعات شبانه روز حقيقى را حقيقى گويند و وسطى را وسطى ، و بسا كه روز و شب را در هر فصل به 12 بخش كنند برابر و آنها را ساعات كژ خوانند ، چون در روزهاى بلند و كوتاه اندازهشان مختلف شود بخلاف ساعات مستويه كه شمارهشان مختلف شود نه اندازهشان ، و كژها برعكسند ، و كژها را زمانيه خوانند زيرا هميشه 12 / 1 روز يا شب باشند ، و بسيارى از اخبار ساعات را بدين معنا آورده چنانچه بدان اشاره كرديم .
و اين دو گونه ساعات در خط استواء و هنگام اعتدالين هميشه برابرند در همه افقها ، و بسا كه در برخى اخبار ساعات بجزئى از شب و يا روز اطلاق شود كه حكمى يا وصف خاصى دارد ، مانند ساعت ميان سپيدهدم و طلوع خورشيد ، ساعت زوال ، ساعت بعد از عصر ، ساعت آخر شب و مانند آنها و يا اطلاق شود بر زمانى
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 15
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥