4 / 1 تمام گرفتهاند .
و فرقشان اينست كه روميان در هر چهار سال ربع را كبيسه كرده و آن سال را 366 روز تمام ميگرفتند ، و فرس تا عهد يزدجرد آخر پادشاه عجم يا بيشتر كبيسه را در هر 120 سال ميگرفتند و بر سال كبيسه 30 روز ميافزودند و 395 روز ميشد ، بسا كه بواسطه جلوس شاه تازهاى سال را از سر ميگرفتند و گذشته را اسقاط ميكردند ، امّا پس از آن كسر را رها كردند و سال را هميشه 365 روز گرفتند ، و آغاز سال اين دو ملت كه يكم تشرين اول روم و يكم فروردين فرس است بنام نوروز و هر جزء از ماههاشان پيوسته موافق ديگرى نبوده و در هم ميچرخيده چون حساب آنها از هم جدا بوده .
و همچنين آغاز اين سالها و اجزاء آنها پيوسته با آغاز فصلى يا جزئى از آن موافق نبوده و در فصول ميچرخيده ، و تا عهد جلال الدين ملكشاه سلجوقى چنين بوده ، و او خواست در زمان خود بنام خود تاريخ جدائى بسازد ، و دانشمندان فن را كه در حضرت او بودند فرمود : بناى حساب را برصد ابرخس كه نزد آنها درستتر بوده بگذارند ، سپس آغاز سال را در اول حمل پايدار نمايند و انتقال خورشيد را در نيمه روز آغاز حمل آغاز سال دانند و آن موافق روز جمعه 10 ماه رمضان سال 471 هجرى و 18 فروردين ماه اول سال يزدجردى بود ، و آن روز را يكم فروردين ماه سال جلالى ساختند ، و روزهاى گذشته را انداختند ، و آن را نوروز سلطانى ناميدند و بنا شد سال خورشيدى 365 روز باشد و ششمين روز نوروز باشد ، و كسر را در هر 4 - 5 سال يك روز گرفتند و سال كبيسه 366 روز شد و اين روش تاكنون جاريست .
چون اين را دانستى گوئيم اوّلا توقع ابن ادريس از شيخ كه نوروز را بيك روز ماه عربى يا رومى مشخص سازد و آنچه از بعض أهل حساب نقل كرده كه 10 - ايار است جدا غريب است ، چون دانستى روزهاى ماه فرس قديم و جديد در ماه عربى و رومى ميچرخند و به عكس ، چون حسابشان در اعتبار سال مختلف است
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٠٤