2 - ما چون تو ندانيم زيرا تو دل را دانى و مناط عقيده قلبى است نه اعمال ظاهريه - از حسن در روايت ديگر و جبائى آن را اختيار كرده و معنى اول را منكر شده . .
3 - يعنى علم ما رسا نيست زيرا ما تا زنده بوديم مىدانيم و پس از مرگ خود را ندانيم و ثواب و عقاب از پايان كار معلوم شود - از ابن انبازى .
( تا آنكه گويد ) من گويم آنچه امام در اين حديث فرموده است اظهر وجوهست و بوجه سوم نزديك است .
حديث مسلمان شدن على - ع
536 -
( 1 ) از ابى حمزه از سعيد بن مسيب گويد : از على بن الحسين ( ع ) پرسيدم على بن ابى طالب ( ع ) روزى كه اسلام آورد چند سال داشت ؟
فرمود : مگر هرگز او كفر ورزيده بود كه تو روز اسلام او را ميپرسى ؟ همانا هنگامى كه خدا عز و جل رسول خود را مبعوث كرد على ( ع ) ده سال داشت و همان روز هم كافر نبود و هر آينه به خدا تبارك و تعالى و برسول او ايمان و عقيده داشت و از همه مردم در ايمان و اسلام پيش بود و سه سال پيش از ديگران نماز ميخواند و نخست نمازى كه با رسول خدا ( ص ) خواند نماز ظهر بود در دو ركعت و همان دو ركعت را خدا تبارك و تعالى در آغاز واجب كرده بود بر هر كه در مكه مسلمان شد نماز همان دو ركعت دو ركعت بود و خود رسول خدا ( ص ) آنها را در مكه دو ركعت ميخواند و على ( ع ) هم مدت ده سال آنها را در مكه بهمراه او دو ركعت ميخواند تا گاهى كك رسول خدا ( ص ) بمدينه مهاجرت كرد و على ( ع ) را بجاى خود گذاشت براى انجام امورى لازم كه كسى جز او نميتوانست آنها را انجام دهد .
رسول خدا ( ص ) در روز اول ماه ربيع الاول كه 5 شنبه سيزدهمين سال بعثت بود مهاجرت كرد