( در مظلوميت شيعه )
215 - ( 1 ) از فضيل بن زبير گويد فروه به من باز گفت كه با امام باقر راجع به آن دو ( ابى بكر و عمر ) گفتگوئى كردم در پاسخ فرمود : هشتاد سالست كه شما را ببهانه خون عثمان ميكوبند و خودشان هم ميدانند و معتقدند كه او ظالم و ستم كار بود اى فروه چگونه با شماها رفتار كنند اگر نام دو بت و معبود آنها را ببريد ( يعنى نام ابى بكر و عمر را ببدى ببريد و از آنها انتقاد كنيد ) .
شرح - از مجلسى « ره » -
« ثمانين سنة »
شايد اين كلام امام در نزديك وفاتش بوده است زيرا از مقتل عثمان تا وفات آن حضرت قريب هشتاد سال است زيرا وفاتش سال صد و چهارده بوده است .
قوله
« اذا ذكرتم صنميهم »
يعنى دو پير راه آنها كه بمانند بتان آنها را تعظيم كنند و پيروى نمايند پايان نقل از مجلسى .
من گويم در عين حال كه مخالفان عمر و ابى بكر را معصوم نمىدانند و در مواردى خطاى آنها را مسلم ميشمارند و مىگويند خطا بر مجتهدان روا است از طرف ديگر تا اندازه اى آنها را بزرك مىدانند كه مجرد اهانت بآنها را كفر ميشمارند و مرتكب آن را واجب القتل ميدانند .
216 - ( 2 ) از سدير گويد : ما نزد امام باقر « ع » بوديم ياد كرديم از آنچه مردم پس از رسول خدا پيغمبرشان « ص » پديد آوردند و تا چه اندازه امير المؤمنين ( ع ) را خوار شمردند يكى از حاضران گفت « اصلحك اللَّه » عزت بنى هاشم كجا رفت ؟ ( يعنى همان عزت و اعتبارى كه پيغمبر سالها در پناه آن با همه سران و قبائل قريش مبارزه كرد و خود را نگهداشت و مقصد خود را پيش برد ) كجا شدند آن همه افراد دلاور بنى هاشم ؟
امام باقر ( ع ) در پاسخ او فرمود در آن روز چه كسى از رادمردان بنى هاشم مانده بود ؟ مرد بنى هاشم همانا جعفر و حمزه بودند كه درگذشتند ، و دو مرد ناتوان و زبون و تازه مسلمان از بنى هاشم مانده بودند كه عباس و عقيل بودند و اين هر دو از طلقاء بودند ( يعنى كسانى كه در كفر