( 1 ) و فرمود ( ع ) راستى كه اگر بندهاى در اصل - اصل آفرينش - مؤمن آفريده شده است نميرد تا خدا بد كيشى را در نظرش بد نمايد و ويرا از آن دور سازد و هر كه خدايش بدى را ناخواه او ساخت و ويرا از آن دور كرد از تكبر و سر بزرگى عافيت بخشد و راه نرمش گيرد و خوشرفتار گردد و چهره گشاده و وقار و سكينه و ورع مسلمانى در او پديد آيد و از آنچه مايه خشم خدا است دورى گزيند و دوستى مردم و مدرارا با آنها و حسن معاشرت و ترك خصومت با مردم بوى روزى كند و به هيچ وجه پيرامون آن نگردد و راستى كه هر گاه خدا بندهاى را در اصل - اصل آفرينش - كافر آفريده نميرد تا شرانگيزى را محبوب او سازد و او را بدان نزديك كند و چون دوست شر انگيزى شد و بدان نزديكش ساخت گرفتار تكبر و سر بزرگى گردد و دلش سخت شود و بد خلق گردد و سختر و شود و هرزگى او نمودار شود و شرمش اندك باشد و خدا پرده او را بر درد و مرتكب محرمات شود و دست از آنها بر ندارد و مرتكب نافرمانيهاى خدا شود و طاعت او را بد دارد و هم اهل طاعت او را و چه بسيار دور است حال مؤمن از حال كافر .
شرح - از مجلسى ره -
« خلقه في الاصل »
يعنى خدا وقت آفريدن و مىدانسته كه كافر مىشود و اينكه ميفرمايد بدى را محبوب او ميسازد از اينكه بكيفر بد كارى او لطف خود را از او دريغ مىدارد .
دنباله حديث 1 - ( 2 ) از خدا عافيت خواهيد و آن را از درگاه وى جوئيد و لا حول و لا قوة الا باللَّه و خود را براى بلا در اين دنيا شكيبا سازيد زيرا پيوسته بلا و سختى كشيدن در دنيا براى طاعت خدا و ولايت او و ولايت كسانى كه خدا دستور ولايت و دوستى آنان را داده است سرانجام خوبترى دارد در سراى ديگر
الكافي - الروضة من الكافي ( روضه كافى يا گلستان آل محمد ص ) ( فارسى ) — صفحة 19
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٩