پروردگارت پروردگار عزت از آنچه ( مشركان ستايندش ) ( 1 ) و خالق پيش از مخلوق بود و اگر نخست آفريده كه آفريد چيزى بود كه از چيزى بازش گرفت هرگز دنباله آن نبرد و پيوسته در اين صورت چيزى با او باشد و او بر آن پيشى ندارد ولى او بود و جز او با او نبود و چيزى را آفريد كه همه چيزها را از آن آفريد و آن آب بود كه همه چيزها را از آن آفريد و نژاد هر چيز را از آب به آب پيوست و براى آب نژادى به چيز ديگر نه پيوست كه او را بدان منسوب سازند و باد را از آب آفريد و سپس باد را بر آب چيره ساخت و باد متن آب را شكافت تا از آب كفى بر جهيد باندازهاى كه خواست بر جهد و از آن كف زمينى سپيد و پاك آفريد كه در آن ترك و سوراخ و بلندى و پستى و درخت نبود سپس آن را فراهم آورد و بالاى آب نهاد سپس خدا آتش را از آب آفريد و آتش متن آب را شكافت تا از آب دودى برخاست باندازهاى كه خدا مىخواست خيز كند و از آن دود آسمانى آفريد روشن و پاك نه تركى در آن بود و نه سوراخى و اينست گفته خدا ( 27 - النازعات ) آسمان را ساخت 28 - و سازمانش را برافراشت 29 - شبش را تار كرد و تابش خورشيد را برآورد .
فرمود : نه خورشيدى بود و نه ماهى و نه اخترى و نه ابرى سپس آن را در پيچيد و روى زمينش نهاد و سپس اين دو آفريده را بهم پيوست و آسمان را پيش از زمين برافراشت ( يعنى پيش از گسترش زمين ) و اين است معنى قول خدا عز ذكره و زمين را پس از اين گسترش داد - ميفرمايد آن را پهن كرد .
آن شامى گفت : اى ابا جعفر گفته خدا تعالى ( 29 - الأنبياء ) آيا ننگرند آن كسانى كه كافرند بدين كه آسمانها و زمين در بسته بودند و خداوند آنها را برگشود ؟
امام باقر ( ع ) فرمود : شايد تو پندارى كه آنها بهم چسبيده و بهم پيوسته بودند و از همديگر
الكافي - الروضة من الكافي ( روضه كافى يا گلستان آل محمد ص ) ( فارسى ) — صفحة 187
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٨٧