51 - ( 1 ) از ابى على گويد شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود در پيش مردم ظاهر و باطن ما را بر خلاف يك ديگر جلوه ندهيد شما را در مذهب خود همين بس كه هر چه را ما بگوئيم بگوئيد و از هر چه دم بنديم دم بنديد . براستى شما ديدهايد كه خدا عز و جل در مخالفت ما خيرى براى كسى قرار نداده راستى كه خدا عز و جل ميفرمايد ( 30 - النور ) بايد حذر كنند كسانى كه مخالفت ميكنند از فرمان خدا از اينكه دچار فتنهاى شوند يا عذاب دردناكى .
حديث راجع بطبيب
52 - ( 2 ) از امام صادق ( ع ) كه فرمود موسى ( ع ) عرضكرد پروردگارا درد از كجا است ، فرمود از جانب من ، عرضكرد درمان از كجا است ؟ فرمود از من است ، عرضكرد پس بندههايت را با پزشك معالج چه كار ؟ فرمود بدان دلخوش شوند . و از آن روز معالج طبيب ناميده شد .
شرح - از مجلسى ره
« يطبب بانفسهم »
در برخى نسخه با باء است و در برخى با ياء دو نقطه فيروزآبادى گفته معنى طب تانى و تلطف است يعنى طبيب بمعالج گفتهاند براى آنكه بواسطه رفق و مهرورزى و تدبر خود اندوه را از دل بيمار ميبرد و شفاء بدست او نيست و اما بنا بر نسخه دوم مقصود اين نيست كه طبيب از آن ماده باز گرفته شده چون يكى مضاعفست و يكى معتل و بلكه مقصود اينست كه نام طبيب باعتبار اين نيست كه بيمارى از تن برد بلكه باعتبار اينست كه غم از دل برد و دل را خوش كند . پايان نقل از مجلسى ره .
من گويم بيمارى نقصانى است در جهاز زندگى يك موجود جاندار بواسطه فقدان يكى از شرائط زندگى يا يكى از اعضاء و اركان آن و نسبت آن به خداوند از نظر اينست كه آن را نيافريده است يعنى بالعرض و مجاز است مانند نسبت خلق شر و ظلمت بذات حضرت او . و شفاء و درمان بيمارى عبارتست از ايجاد آن شرط و يا جزء مفقود و بوجه حقيقت مستند به حضرت ودود است و كار پزشك هر چه هم استاد و درست فهم و درست كار باشد آماده كردن زمينه است براى ايجاد شرط و يا جزء جهاز زندگى بمانند