مانند ربا است ، و لا قوة الا با لله .
37 - و أما حق طرفى كه به تو ادعائى دارد اينست كه اگر درست ميگويد دليل او را نقض نكنى و دعوت او را ابطال نكنى ، و با خودت طرف شوى و براى او حكم كنى و بىشهادت شهود گواه او باشى زيرا كه اين حق خدا است بر تو ، و اگر ادعاى او باطل است با او نرمش كنى و او را بترسانى و بدينش قسم بدهى : و با تذكر به خدا از تندى او بكاهى و پر و ناروا نگوئى كه تجاوز دشمن را از تو برنگرداند بلكه بگناه او گرفتار شوى و شمشير دشمنى او به اين سبب بر تو تيز گردد زيرا سخن بد شرانگيز است و سخن خوب شر برانداز است ، و لا قوة الا با لله .
38 - و أما حق طرفى كه به او دعوى دارى اينست كه اگر آنچه ادعا ميكنى درست است در گفتگوى براى خروج از دعوى آرام باشى زيرا ادعا در گوش طرف كوبندگى دارد و دليل خود را با نرمش به او بفهمانى با مهلت و بيان روشن و لطف كامل ، و بسبب ستيزگى او با قيل و قال دست از دليل خود برندارى تا دليلت از دستت برود و جبران آن را نتوانى كرد ، و لا قوة الا با لله .
39 - و أما حق كسى كه با تو مشورت كند اينست كه اگر نظر روشنى در كار او دارى در نصيحت او بكوشى ، و هر چه دانى به او بفهمانى و بگوئى كه اگر بجاى او بودى آن را به كار ميبستى ، و اين براى آنست كه از طرف تو مورد مهر و نرمش باشد زيرا نرمش وحشت را ببرد و سختگيرى انس را بوحشت كشاند ، و اگر نتوانى به او نظرى بدهى ولى كسى را بشناسى كه اعتماد برأى او دارى و براى مشورت خودت
تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 274
مساهمون: ابن شعبة الحراني
ص٢٧٤