اگر نخستين و آخرين ( زنده ، مرده ، و خشك وتر ) شما گردهم آيند و هر كدام نهايت آرزوى خود را بخواهند و آن را جملگى بر آورم در ملكم هيچ به چشم نمىآيد . . . و همانگونه است كه يكى از شما بر دريا بگذرد و در آن سوزنى فروكند و برآورد . . .
پس آيا آن مقدار آبى كه اين سوزن بر مىگيرد در دريا تأثيرى دارد ؟ و آيا از آن چيزى كاسته مىشود ؟ همچنين است بخشش بى پايان خداوند ، زيرا او - همچنانكه در دعا آمده است - « كثرت بخشش ، بر وجود وكرمش مىافزايد » . پس اگر حقيقت امر اين گونه باشد ، بر انسان است كه خود را شايسته استقبال رحمت خدا وسيراب شدن از چشم جوشان جود او بگرداند و بر اوست كه دعاى خود رابه خواستن حاجتهاى كوچك و بىارزش ، منحصر و محدود نكند .
بعضى از مردم با ايمان ، خدا را مىخوانند ولى دعايشان مستجاب نمىشود از آنرو كه از خدا چيزى بى ارزش خواستهاند و اينكه دست را به سوى درياى رحمت وبخشش خدا دراز مىكنند ، امّا از آن فقط بهرهاى اندك مىجويند ، اين است كه خدا دعايشان را در دنيا اجابت نمىكند تا آنها را در آخرت چندين برابر پاداش دهد .
خداوند در پايان حديث مىفرمايد :
« از آنرو كه من بخشنده و شكوهمند و دارا هستم ، دِهِش و ابزارم به كلامى است پس هرگاه چيزى را اراده كنم فقط مىگويم : باش ! پس خواهد بود . »
امّا نه به اين معنى كه ما از خداوند در كارهاى كوچك چيزى نخواهيم ، امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
« عليكم بالدعاء فإنّكم لا تتقرّبون بمثله
، ولا تتركوا صغيرة لصغرها أن تسألوها
، فإنّ صاحب الصغائر هو صاحب الكبائر . »
( بحار الانوار
، ج 90
، ص 293 )
« دعا كنيد كه چيزى مانند دعا نيست تا با آن تقّرب جوييد . حاجتى كوچك
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 62
مساهمون: كمال نژاد
ص٦٢