با دزدى ، و غصب و بهره كشى نامشروع بر آورده مىشود . و همچنين وقتى انسان سستى مىكند و تن به كار نمىدهد و بى نشاط است ، محتاج حيله ، مكر ، فريب و نوع ديگرى از دزدى است . كارگرى كه به سبب سستى و تنبلى به شكل منظّم كار نمىكند از كار و زمان كار خود دزيده است . كسى كه در كار امر به معروف و نهى از منكر تنبلى و سستى نشان مىدهد گناهكار است و اين است كه مىبينيم سستى و تنبلى و بى نشاطى باعث ارتكاب گناهان مىشود . امام على عليه السلام مىفرمايد :
« و اگر بلا بر آنان نازل شود و نعمت زايل گردد و آنان از سر صدق نيّت به خدا پناه برند و نه سستى كنند و نه اسراف ، خداوند هر امر فاسدى را براى آنها اصلاح مىكند و هر امر صالحى را به آنان باز مىگرداند . »
پناه بردن به خدا
هنگامى كه سختى و نقمت نازل مىشود و نعمت رخت بر مىبندد ، انسان بايد به خدا پناه برد و از او كمك بخواهد . پناه بردن به خدا ، با يك بار دست به آسمان بلند كردن و از خدا دفع سختى را خواستن ، صورت نمىپذيرد ، بلكه بايد در نيايش پا فشارى كرد تا خدا دعا را مستجاب كند ، در حديث آمده است :
« من أكثر طرق الباب أوشك أن يسمع الجواب من لجّ ولج »
. « هر كه در را بسيار بكوبد به زودى جواب مىشنود و هر كه پا فشارى كند داخل مىشود . »
و همچنين در حديث ديگر آمده است :
« إنّ اللَّه يحبّ الدّعَّاء المُلِحّ » .
« خداوند نيايشگر پر اصرار را دوست مىدارد . »
پس خدا را بخوان و او را به اسماء حُسنى و اولياى راستينش سوگند ده و به ناتوانى خود اعتراف كن تا دعايت را مستجاب كند . همچنين واجب است كه پناه