9 - شناخت وصى
اللّهُمَّ وَصَلِّ عَلَى عَلِيٍّ أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ ، وَوَصِيِّ رَسُولِ رَبِّ العالَمِينَ ، عَبْدِكَ وَوَلِيِّكَ وَأَخِي رَسُولِكَ ، وَحُجَّتِكَ عَلَى خَلْقِكَ ، وَآيَتِكَ الكُبْرَى ، وَالنَّبَأ العَظِيمِ ،
« . . . خدايا بر على امير مؤمنان و وصىّ فرستادهء خداوند جهان و جهانيان ، بنده و ياورت و برادر رسولت وحجّتت بر خلق و نشانهء بزرگت و خبر عظيم ، درود فرست . . . »
دعا بعد از درود فرستادن بر پيامبر ، به درود فرستادن بر وصىّ و جانشين او امام على بن ابيطالب عليه السلام منتقل مىشود .
در درود و دعاى ما براى امام على عليه السلام همان فايده و همان محورهايى كه در درود پيامبر ذكر كرديم وجود دارد ، ما نمىتوانيم به امام على عليه السلام كه مسير تاريخ را دگرگون كرد و نمونهاى از حكومت اسلامى را به دست ما داد همان كسى كه هر توان و نيرويى داشت در راه خدا بذل كرد ، سپاس و پاداشى پيشكش كنيم ، ما فقط مىتوانيم بر او درود فرستيم و از خدا بخواهيم كه به او اجرش را بدهد و از ما به آنچه خدا خواست خوشنودش كند . « خدايا درود فرست بر على امير مؤمنان و وصىّ رسول خدا ، بنده و ولىّ تو و برادر پيامبرت » همانطور كه در بارهء پيامبر گفتيم دربارهء امام نيز نبايد بزرگداشت و دوست داشتن او ، ما راه به خدا دانستن او و غلو بكشاند ، زيرا امام بندهء خدا و يارى از ياران و ياوران بنده صالح خدا و برادر پيامبر و حجّت خدا بر خلق است :
« و حجّت تو بر خلقت و نشانهء بزرگ تو . »
در اين بخش ، عبارت « نشانهء بزرگ تو » ما را به درنگ وادار مىكند ، چگونه امام على عليه السلام آيت بزرگ خداوند است ؟