دو هزار سال قبل از بدنها آفريده شدند و در جهان اشباح بودند و اين جهان با عالم ذرّ تفاوت دارد ، سپس به عالم ذرّ و از عالم ذرّ به عالم نسل انتقال يافتند و از عالم نسل به برزخ و از برزخ به روز قيامت و از روز قيامت به سرنوشت نهايى : بهشت يا دوزخ ، منتقل مىشوند .
عبداللَّه بن فضل هاشمى مىگويد : به امام صادق عليه السلام گفتم : خداوند به چه علّت روانها را بعد از بودن آنها در ملكوت اعلى در برترين جايگاه ، در بدنها نهاد ؟
امام فرمود :
خداى تبارك و تعالى دانست كه ارواح با شرف و علوى كه دارند اگر به حال خود رها شوند اكثراً به دعوى ربوبيّت خواهند گراييد ، پس آنها را به قدرت خود در بدنهايى كه از روى نظر و رحمت بر آنها در ابتداى تقدير براى ارواح مقدّر كرده بود قرار داد و آنها را به هم محتاج و متعلّق كرد و يكى را بر ديگرى رفعت داد و ديگرى را رفعتى بيشتر و بعضى را با بعضى برابر نهاد و پيامبرانش را به سوى آنها گسيل داشت و حجّتهاى بيم و بشارت دهندهاش را بر آنان گمارد ، حجّتهايى كه به عبوديّت و تواضع در برابر معبودشان به گونههايى كه آنان را متعبّد سازد فرمان دادند و عقوبتها و ثوابهايى در دنيا و آخرت براى آنان قرار داد تا به خير دعوتشان كند و از شر بر كنارشان دارد و براى آنكه تن به طلب معاش ، كسب و كار دهند و بدانند كه آنان بندگانى آفريده شده هستند و روى به عبادت او آورند و از اينرو استحقاق نعمت ابد و بهشت جاويد را يابند و از گرايش به سوى آنچه حقّ آنان نيست در امان مانند .
سپس فرمود :
« اى ابن فضل خداى تبارك و تعالى بر بندگانش بهتر از آنان بر خودشان نظر مىافكند ، آيا نمىبينى كه همهء آنان دوست دارند بر يكديگر برترى يابند ، تا آنجا كه عدّهاى از آنان به دعوى ربوبيّت به ناحقّ به دعوى نبوّت به ناحق به دعوى امامت
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: كمال نژاد
ص١٤١