عظيم و جليل است و با خلق شباهتى ندارد و خلق نيز به دو شبيه نيست ، ارتباط بر قرار مىكند . دعا مىگويد : « آنكه دور است ، از ديدن به چشم و اوهام خيال دور است « و نزديك است پس سخن آرام را مىشنود » اگر انسان با دوستش به آرامى سخن گويد كه كسى صداى او را نشنود ، خدا پيش از آن دوست اين صدا را مىشنود ، پس از اين جهت به انسان نزديك است و بلكه نزديكتر از رگ گردن : « و نزديك است پس نجوا را مىشنود ، تبارك و تعالى است . . »
كلمهء « تبارك » رمز سلسلهاى از اسمهاى خداوند خالق ، روزى دهندهء ، گسترانندهء بازگيرنده است و اسم « تعالى » رمز سلسلهاى ديگر از نامهاى خداست :
سبّوح ، منزّه و همهء نامهايى كه منتهى به تقديس خدا مىشود .
ستايش خداى را كه منازعى ندارد تا همتاى او باشد و شبيهى كه همانند او و پشتيبانى كه ياوريش كند . با عزّت خود عزيزان را مقهور كرد و بزرگان در برابر برزگيش تواضع كردند پس با قدرتش به آنچه مىخواست رسيد .
در حديثى از امام على عليه السلام آمده است كه در وصف مؤمنان مىفرمايد :
خالق در نفسهاى اينان عظيم آمده پس هرچه جز اوست ، در چشم آنان كوچك شده است .
اين معادله در دلهاى مؤمنان صادق متجلّى است ، در نفس اينان هر اندازه خداوند ، عظيم است ، خلايق به چشمشان كوچك مىآيد ، آنان هر آنچه جز خداست را بى ارزش و ناچيز و ناتوان يافتهاند ، از اينرو دلهايشان به حطام دنيوى تعلّق نمىيابد و دوستى مادّيات و بلكه دوستى ما سِوَى اللَّه در آن داخل نمىگردد .
در كتابها آمده است كه حضرت عيسى عليه السلام با بعضى از حواريّون در گردش و سياحت بود ، به شهرى رسيدند و چون نزديك آن شدند گنجى بر راه يافتند ، گفتند : اى روح اللَّه اجازه ده در اينجا اقامت كنيم و اين گنج را به تصرّف خويش آوريم تا تباه نگردد ، عيسى گفت : همينجا اقامت كنيد و من به اين شهر در مىآيم كه
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 135
مساهمون: كمال نژاد
ص١٣٥