وَغَلَبَني هَوايَ ، وَاعانَنِي عَلَيْهَا شِقْوَتِي ، وَغَرَّنِي سِتْرُكَ الْمُرْخى عَلَيَّ ، فَقَدْ عَصَيْتُكَ وَخَالَفْتُكَ بِجُهْدِي ، فَالْآنَ مِنْ عَذَابِكَ مَنْ يَسْتَنْقِذُنِي ؟ وَمِنْ أَيْدِي الْخُصَمَاءِ غَداً مَنْ يُخَلِّصُنِي ؟
« خدايا آنگاه كه عصيان مىكردم از سر انكار ربوبيّت تو و كوچك شمردن فرمان تو و تعرّض به عقوبت تو و خوار شمردن وعيد تو نبود ، خطايى بود كه دست داد و نفسم فريبم داد و هوس چيره گشت و بدبختى يارى داد و پرده پوشى تو مغرورم كرد ، پس در عصيان و مخالفات تو كوشيدم و اكنون از عذاب تو چه كسى مرا نجات مىدهد و فردا از دست دشمنان ، كه خلاصم مىكند ؟ »
انسان بايد در توبه كردن شتاب كند و نگذارد گناهان در زندگيش بر روى هم انباشته شوند ، زيرا دشوارتر مورد مغفرت قرار خواهد گرفت ، از اين گذشته انباشته شدن گناهان بر دل آدمى آن را مى ميراند و از هدايت دور مىدارد ، پس لازم است كه انسان براى محو گناهان به توبه مبادرت ورزد :
خدايا اذن دعا و مسئلتم دادى پس اى شنوا بشنو ستايشم و اى رحيم اجابت كن دعايم و اى غفور بگذر از لغزشم .
از شديدترين عذابها خداوند بر كافران و مشركان در آتش دوزخ ، آن است كه به آنها اجازه نمىدهد از او چيزى بخواهند ، پس دوزخيان حق ندارند با خدا سخن بگويند . ولى درِ سخن گفتن با خدا و توبه كردن و مغفرت خواستن از او در دنيا بر روى گناهكاران بسته نيست ، ما بندگان ضعيف نيازمند مسكين - كه مالك چيزى براى خود نمىباشيم - با خدا به مقابله بر مىخيزيم و گناه مىكنيم و سپس استغفار مىنماييم و از او عفو و پذيرش توبه مىطلبيم و او ما را مىبخشايد و در پيش روى ما در آمرزش را مىگشايد و در دنيا اجازهء توبه به ما مىدهد و ليكن در روز قيامت اين در را فرو مىبندد ، پس بر ماست كه از فرصت استفاده كنيم و به توبه و آمرزش خواهى مبادرت نماييم ، « خدايا اذن دعاييم دادى » ، خدايا تويى آنكه با فضل ،
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 105
مساهمون: كمال نژاد
ص١٠٥