درست هستى .
شايسته است كه دعا كننده ، سخن و دعاى خود را با سپاس و ستايش خدا آغاز كند ، ستايش خدا ، گاهى با شكر و گاه با تسبيح و تقديس اوست . « خدايا ثنا را با حمد تو آغاز مىكنم » يعنى نخستين ثناى من بر تو اين است كه تو را حمد مىكنم ، اين جمله را ثنا مىگويد و آن به سبب چيزى است كه خدا به ما بخشيده و به دليل فضلى است كه عطا كرده كه واجب است به آن سبب او را حمد كنيم .
پس ثناى من بر تو با حمد توست و اگر توبه من قدرت ثنا و توفيق دعا نمىدادى چگونه مىتوانستم تو را حمد و ثنا كنم ؟
و تو به مَنِّ خود راهنما به راه درست هستى . .
حسن افتتاح دليل حسن ختام نيست ، چه بسا انسان در آغاز زندگى يا سخن خود ، خوب ، صالح و درست باشد ، امّا سپس تحت تأثير عوامل گوناگون دچار انحراف گردد ، پس از اين رو از صاحب قدرت مىطلبيم كه پايدارى ما را به درستكارى و راه درست مستمر بدارد : « و توبه مَنِّ خود راهنما به راه درست هستى » تو هستى كه مرا بر راه درست ، استوار مىدارى .
هنگامى كه انسان تيرى پرتاب مىكند و درست به هدف مىزند ، پرتابى درست انجام داده . زيرا تير به هدف خورده است و ما هنگامى كه دعا مىكنيم ، از خداوند مىخواهيم كه نتيجهاى درست حاصل دعاى ما كند و آن را اجابت فرمايد و خداوند هم امور را به راه راست هدايت مىكند و به نتيجهاى درست مىرساند ، فقط ما بايد از اين امر غافل نشويم كه خدا به ما نعمتهايى داده است و يكى از نعمتهايش اين است كه ما را بر راه راست و طريق درستكارى ، استوار مىدارد ؛ آرى اين نعمتها نتيجهء اعمال و كوشش ما نيست ، بلكه به منّ الهى به ما رسيده ، پس در دعاى خود با خشوع تمام مىگوييم : « و تو راهنما به راه درست هستى . . . »
و يقين كردم كه تو ارحم الراحمين هستى در جايگاه گذشت و رحمت
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 102
مساهمون: كمال نژاد
ص١٠٢