منبع اصلى ابن اثير ، در تاريخ سه قرن اول اسلام ، تأليف ابو جعفر محمد بن جرير طبرى بوده كه خود از راويان و از آثار پيشين استفاده و نقل كرده و تاريخش به سال 302 هجرى ، ختم مىشود ( مؤلف مزبور در سال 310 هجرى درگذشته ) . گروهى از شرقشناسان در سال 1901 ميلادى به چاپ اين تأليف همت گماشتهاند و اين خود در شرقشناسى گام بزرگى به پيش مىباشد « 1 » . ك . بروكلمان « 2 » دانشمند آلمانى تحقيقى دربارهء موضوع رابطهء ابن اثير و طبرى به عمل آورده است و به اين نتيجه رسيده كه پس از طبع و انتشار اثر طبرى نيز تأليف ابن اثير مقام برجستهاى را در ميان منابع اصيل - حتى در مورد تاريخ قديمترين دورهء اسلامى - حفظ خواهد كرد .
به گفتهء بروكلمان هدف طبرى اين بوده كه مجموعى از همهء اطلاعات اعراب را در تأليف خويش بياورد . وى غالبا به نقل مطالب منابع خويش اكتفا كرده و گاه مطالبى را كه از تأليفات گوناگون گرفته در گفتار واحدى تلفيق نموده ، ولى تقريبا به موضوع صحت نسبى فلان و يا به همان روايت يعنى به سنجش و انتقاد توجهى نداشته است « 3 » ، در تأليف طبرى انتقاد بالكل مفقود است و اين خود حتى براى آن عهد نيز موجب شگفتى مىباشد . گذشته
هامش
( 1 ) - -Annales quos scripsit Abu Djafar Mohammed ibn Djarir at- 1879 ،Tabari , Cum aliis ed . M . j . de Goeje , Lugduni Batavorum , seriesI Introductio , glossarium1890 - 1879 ،series IIJ؛ 1889 - 1881 ،series II، 1890
رجوع شود به : 1901 ،Indices؛ 1901 ،addenda et emendanda.Sq345 ،Bd I , S، .Brockelmann , GAL( 2 ) - . «Das Verhaitnis» ،Brockelmann( 3 ) - ( در تأليف ك . بروكلمان انتقاد به شيوههاى طبرى با قيد كلمهءGelegentlich( « گاه » ) به عمل آمده است . . . و . م . )