پارغر ) راه بود . زان پس بعد از عبور از رود برثان ( به ماقبل رجوع شود ) به هلبوك مىرسيدند . به فاصلهء دو روز راه بالاتر از ليوكند پل سنگئى بر وخش قرار داشت كه هنوز هم وجود دارد . از اين پل تا منك دو روز راه حساب مىكردند . در چهار فرسخى پل - بر سر راه منك شهر تمليات واقع بوده . از آنچه مذكور افتاد مىتوان چنين نتيجه گرفت كه هلبوك در ساحل چپ كليابدريا نزديك ملتقاى آن با كچى سرخاب و هلاورد در محل كورگان - توبه وليوكند در قرب دهكده سنگ - توده و انديجارغ نزديك مصب تائيرسو ( به گفتهء مقدسى « 2 » اين شهر نزديك آمودريا [ جيحون ] بوده ) قرار داشت .
تعيين محل صحيح گذر ارهن « 3 » و گذر بدخشان دشوارتر است - زيرا ( 1 ) - ماركوارت هم همين نظر را اظهار داشته ( 25 .
ahr , S
؟
Erans
) .
هامش
( 2 ) - مقدسى - 291 .
( 3 ) - در تاريخ تيمور ( شرف الدين على يزدى - ترجمهء پتى دلاكروآ -I- 19 - 172 - چاپ كلكته -I- 38 - 184 ) . ارهنگ - در كرانهء جنوبى آمودريا .
ماركوارت ( 233 .ahr , S؟Erans) « ارهنگ » و « حضرت امام » را يكى مىداند ، ولى ممكن نيست اين نظر درست باشد - زيرا كه هريك از اين دو مكان جداگانه در « عبد اللّه نامه » - قرن شانزدهم ميلادى ياد شده . نسخهء خطى موزهء آسيائى 574age( 88D) ؛ - ورقهاىb413 وa437 ( 49 .p، 73N، « .Suppl . Pers» ،Rieu) از حضرت امام در منابع قرون وسطى نامى برده نشده . اين محل را با افسانهء سر [ بريدهء ] امام حسين ( ع ) مربوط كرده بودند . در خبر است كه محمد جوكى ( نوادهء تيمور - رجوع شود به : بارتولد - « الغ بيك » - ص 141 و بعد ) ديگى به اين امامزاده هديه كرده بوده كه سيصد گوسفند در آن مىتوانستند پخت . نهرى بزرگ از حضرت امام .