از تأليف سيد صدر الدين به نام « تاريخ خوارزمشاهى » ياد مىكند « 1 » .
دو مجموعه از اسناد رسمى از منابع مهمهء تاريخ زمان خوارزمشاهيان شمرده مىشود . مجموعهء اولى فاقد عنوان است « 2 » و يك نسخهء خطى آن در شعبهء آموزش زبانهاى شرقى وزارت امور خارجه مضبوط مىباشد و بارون و . ر . روزن مشروحا آن را وصف كرده « 3 » .
بخش اعظم اسناد به قلم منتجب الدين بديع نويسندهء « عتبة الكتبة »
هامش
( 1 ) - حاجى خليفه ،II، 129 . البته اين همان مورخ دوران سلجوقيان است كه در بالا ذكر وى رفت ( ص 86 - 85 ) . در فهرست خطى ( به زبان عربى ) - اهدائى سرآئوزلى (Gore Ousley) - تأليفات مفقودهء تاريخى كه بايد در مشرق زمين جست ( فهرست مزبور اكنون درOriental Schoolلندن محفوظ است ) ( در ص 148 ) از كتاب « بلاد جرجانيه » حمزهء اصفهانى ياد شده ولى من در ديگر منابع نامى از اين كتاب نديدم .
( 2 ) - ( در « متون » و . و . بارتولد ( ص 47 - 23 ) از روى نسخهء خطى انستيتوى زبانهاى خارجى وزارت امور خارجه شمارهء 282 ، بدون عنوان به نام « انشاء » اسناد منتخبى از اين مجموعه ( در اين باره به حاشيهء بعدى رجوع شود ) منتشر شده - هيئت تحريريه ) ( اين مجموعه توسط عباس اقبال در طهران و سال 1329 هجرى شمسى ( 1950 ) منتشر شده و . م . ) .
( 3 ) - .sp146p، «des manuserits persans" ،Rosenاينجا عناوين استاد ذكر شده . ضمنا اشتباها عنوان آخرى از قلم افتاده ؛ بنگريد به « متون » ، ص 44 ، ( انشاء ) اين نسخهء خطى نيز مانند نسخ ديگر خطى اكنون به موزهء آسيائى فرهنگستان علوم داده شده ( اكنون « انستيتوى اقوام آسيائى فرهنگستان علوم شوروى » - هيئت تحريريه ) .