اين پادشاهان ودستگاه وارتش پرشكوهشان تأثير بيشترى مىبخشيد ؛ بلكه إيران دست كم از قرن ششم پيش از ميلاد همواره براي سرزمينهاى غربى آسياى صغير - كه يونان جزء كوچكى از آن شمرده مىشد - شناخته شده ، بلكه كعبه آرزوهاى طلاب وتجار وحتى رزمندگان يوناني بود تا با خدمت در ارتش إيران به ثروت وجاه وجلال برسند .
همين محقق مىگويد :
رفت وآمد سياحان يونان وقبول خدمت برخى از يونانيان در دربار هخامنشى ، مانند دموكدس ( پزشك داريوش اوّل ) وكتزياس ( پزشك اردشير دوم ) وپناه آوردن بزرگان يونان ، مانند تميستوكلس - سردار مشهور - به دربار إيران ، در زمان اردشير دراز دست ، واستخدام رزمآوران يوناني توسط شاهان وسفرهاى جنگى ، نظير مسافرت سيزده هزار تن يوناني در سال 401 ق . م - كه بكمك كورش دوم آمده بودند وپس از قتل أو ، به رياست گزنفون ، بازگشتند ؛ ووجود مورخانى از قبيل هرودوتس ، توكيديدس ، گزنفون ، دينون ، پوليپوس ، ديودورس ، پلوتارخس وغيره - كه إيران را به همميهنان خود شناساندند . . . موجب تكميل روابط گرديد به طورى كه بسيارى از آداب ورسوم إيران در يونان نفوذ كرد . « 1 »
از جمله حكمت مغان در فلسفهء فيثاغورس ، مقتبس از حكمت « مزديسنا » است . « 2 » أفلاطون وأرسطو نيز از فلسفهء مغان استفاده كردهاند چنانكه « مثل » أفلاطون فروهرهاى آيين « مزديسنا » را به خاطر مىآورد .
هامش
( 1 ) إسكندر لباس شاهان إيراني را مىپوشيد وسرداران أو نيز آداب إيراني داشتند .
( 2 )Porphyrius Vhita Pytagorae 21 41 .