را از مصريان آموختهاند . ائودموس (
Eudemos
) دربارهء طالس ، وايزوكرات (
Lsocrate
) دربارهء فيثاغورس اين نكته را بصراحت گفتهاند .
ذيمقراطيس (
Democritus
) دانش بسيار وجامع داشت ؛ معاصرانش گفتهاند كه أو به هند وساير نقاط عالم سفر واين همه كمالات را از آنجاها كسب كرده است « 1 » .
اين مؤرخ سرگردان پس از آن انكار نخستين ، واقرار واعتراف أخير ، چنين مىنويسد :
مسجّل شده كه فلسفهء يونان در نقاط شرقي اين سرزمين ، در سواحل آسياى صغير يا مهاجرنشينهايى در ناحيهء يونيا ( ايونى
lnoia
) ، داير شده بود نشأت يافته . . . ( . . . ) گهوارهء فلسفه ، شهر ملطيه (
Malt
) بوده ( . . . ) هنگامى كه ايرانيان به يونان هجوم آوردند جولانگاه فلسفه تغيير يافته وبه جانب مغرب نقل مكان كرد ودر نواحي جنوب ايتاليا ، وصقليه ( سيسيل ) . . . جايگزين شد .
فيثاغورس از كروتون ( ايتاليا ) وكسينوفانوس از الئا (
Elee
) وانباذقلس (
Empedoclus
) از صقليه برخاستهاند . . .
وى همچنين يادآور مىشود كه لئوسيب (
Leucippus
) - بنيانگذار مكتب اتميسم - از ملطيه ، وانكساغورس (
Anaxagoras
) از كلازومن بودند . ديوجانس ( . . . ) از مردم آپولونيا ( جزيره كرت ) برخاسته وذيمقراطيس از تركيه ، وحتى أرسطو از مقدونيه بوده است . وسپس در جاى ديگر مىگويد :
هامش
( 1 ) حكمت يونان ، شارل ورنر ، صص 5 و 6 ( فارسي ) .