مىآورى ، و ميهمان را عزيز مىدارى و مردم را بر انجام امور حق يارى مىدهى » .
در اين عبارات تاريخى ، بدون هيچ ترديد ، انديشهء « خداى واحد » كه بايد حتّى قبل از بعثت در ميان « خانوادهء محمّد ( ص ) » رواج داشته باشد ، آشكار مىشود .
اين نگرش به ما امكان مىدهد كه با استفاده از منابع و مراجع ، اعتقادات روحى « خانوادهء محمّد ( ص ) » را در اينباره و در دورهء عزلت بدست آوريم و همچنين سبب مىشود تا اطّلاعات مهمّى براى ترسيم سيماى روانى پيامبر آينده تحصيل نماييم .
در هر حال ، پس از آنكه خديجه او را تسلّى مىدهد ، از نو راه عزلت در پيش مىگيرد ، زمانى ديگر شك به او هجوم مىآورد و دوباره اضطراب و آشفتگى شديدى بر او عارض مىشود ، به طورى كه اين اضطراب در اين هنگام ، با تمام حالات روحى او عجين مىشود ، اين اضطرابها اكنون ، بيش از گذشته با او همراه شده است .
او اينك وجود « حضورى » را مانند يك سايه كه به اطراف او مىگردد احساس مىكند .
او از خلوتگاه خود بيرون مىآيد و در كوره راههاى كوه نور به سرعت قدم مىزند . محمّد ( ص ) از « حضور » ناشناسى كه در درونش جاى گرفته احساس تنگى و گرفتگى مىكند و هيچ نيرو و توانى براى مقابله با آن درخود سراغ ندارد . او اينك مشرف بر وادى است و راه خروج خود را براى رهايى از اين گرفتارى پيدا كرده است ، اعماق درّه چنين مىنمايد كه او تسليم اين انديشه شده است . گامى به جلو مىگذارد اما صدايى سريعتر از حركت او ، وى را ميخكوب مىكند .
« اى محمّد ! تو به حقيقت پيامبر خدا هستى ! » سرش را بلند مىكند تا افق را كه از درخشش نورى ، روشن گشته ببيند . دستپاچه و متحيّر برمىگردد ، بدون آنكه آن موجود لحظهاى نگاه خود را از او برگيرد و از نظرش غايب شود . آن ناشناس در همه جا هست ، در تمام جهات ، محمّد ( ص ) از فرط ترس بيهوش بر زمين مىافتد . چون به هوش مىآيد به مكّه باز مىگردد و آنجا محرم اسرار و همسر مهربان خود را مىيابد .
خديجه از چهرهء اندوهناك و تبدار محمّد ( ص ) به شگفت مىافتد . محمّد ( ص ) در نگاه خديجه كسى بود كه دائماً به وضع ظاهرى خود رسيدگى مىكرد و در هيچ دقيقهاى از اوضاع ظاهرى خود فروگذارى نمىنمود ، امّا حالا موهايش پريشان گشته ، چهرهاش آشفته و لباسهايش خاكآلود است .
خديجه ، همسر مهربانش ، تأثّر خود را آشكار نمىكند و به تيمار دارى از
الظاهرة القرآنية ( پديده قرآنى ) ( فارسى ) — صفحة 206
مساهمون: كرمانى
ص٢٠٦