كلمه در سورة الكهف مىباشند ، ( ألّا تتّبعن ) در سورهء طه ، و ( الباد ) ، و ( انّ اللّه - لهاد ) ، ( أن يحضرون ) ، ( رب ارجعون ) ، ( و لا تكلّمون ) ، ( يسقين ) ، ( يشفين ) ، ( يحيين ) ، ( واد النمل ) ، ( أ تمدونن ) ، ( فما آتان ) ، ( تشهدون ) ، ( بهاد العمى ) ، ( كالجواب ) ، ( ان يردن الرّحمن ) ، ( لا ينقذون ) ، ( و اسمعون ) ، ( لتردين ) ، ( صال الحجيم ) ، ( التّلاق ) ، ( التّناد ) ، ( ترجمون ) ، ( فاعتزلون ) ، ( يناد المناد ) ، ( ليعبدون ) ، ( تطعمون ) ، ( يدع الدّاع ) ، دو مرتبه در سورة القمر ، ( يسر ) ، ( أكرمن ) ، ( أهانن ) ، ( ولى دين ) .
و واو حذف شده از : ( و يدع الإنسان ) ( و يمح اللّه ) در سورهء شورى ، ( يوم يدع الدّاع ) ، ( سندع الزّبانية ) .
مراكشى گفته : سرّ اينكه واو در اين چهار مورد حذف شده توجه دادن بر سرعت و آسانى وقوع فعل از فاعل ، و شدّت وقوع منفعل كه در وجود به آن تأثير مىيابد ، امّا ( و يدع الإنسان ) دلالت مىكند كه بر او آسان است ، و همانطوركه به خير سرعت مىگيرد در طلب شر نيز بسرعت مىرود ، بلكه رسيدن شر به او از جهت ذاتش نزديكتر از خير است ، و أمّا ( و يمح اللّه الباطل ) ، به جهت اشاره به سرعت از بين رفتن و از همپاشيدگى باطل است ، و أمّا ( يدع الداع ) اشاره به سرعت دعا ، و سرعت اجابت دعاكنندگان است . و امّا مورد اخير اشاره به سرعت كار و اجابت مأمورين و گماشتگان آتش و شدّت آنهاست .
قاعدهء دوم : [ در زياده ]
الف پس از واو در آخر اسمهاى جمع زياد شده است ، مانند : ( بنوا اسرائيل ) ، ( ملاقوا ربهم ) ، ( أولو الالباب ) ، بر خلاف مفرد ، مثل : ( لذو علم ) مگر ( الربوا ) و ( إن امرؤا هلك ) ، و نيز آخر فعل مفرد يا جمع مرفوع يا منصوب افزوده مىشود ، مگر ( جاءو ) و ( باءو ) هرجا كه واقع شوند و ( عتو عتوّا ) ، ( فان فاؤ ) ، ( و الذين تبوّءو الدار ) ، ( عسى اللّه أن يعفو عنهم ) در سورة النّساء ، ، ( سعو فى آياتنا ) در سبأ .
و نيز پس از همزهاى كه به صورت واو نگاشته شده باشد افزوده مىگردد ، مانند : ( تفتؤا ) و در ( مائه ) و ( مائتين ) ، و ( الظنونا ) ، و ( الرّسولا ) ، و ( السبيلا ) ، و ( لا تقولنّ لشاىء ) ، و ( لا أذبحنّه ) ، ( و لا أوضعوا ) و ( لا إلى اللّه ) ، و ( لا الى الجحيم ) ، و