را به معناى ( متصرف في الامر ) گويند .
وا عجبا كه ابن حجر ، و جهرمى ، و برزنجى ، اولا انكار مجىء ( مولى ) بمعنى ( أولى ) مىنمايند ، و افادهء ( مولى ) بمعنى ( امام ) را بمد و شد ابطال مىكنند ، و داد مكابره و مجادله مىدهند ، و باز متصل همين انكار ، بالجاى قادر مختار من حيث لا يشعرون ، بمرام اهل حقّ اخيار اعتراف و اقرار مىنمايند ، يعنى مجىء ( مولى ) بمعنى ( متصرف في الامور ) حقيقة بتصريح صريح ثابت مىسازند ! .
و عجب كه فاضل رشيد هم با آن همه خيال جوانب و اطراف ، عبارت ابن حجر ، متضمن تصريح او به اينكه ( متصرف في الامر ) از معانى حقيقيه مولى است ، نقل مىكند ، و بمضرت صريح آن براى منكرين افادهء ( مولى ) بمعنى ( امام ) را ، كه از جملهشان خود ابن حجر است ، التفاتى نمىكند ، و از ظهور تهافت حجرى ، بعد ملاحظهء تمام عبارت كه فاضل رشيد بذكر پارهء آن ناظرين را بر رجوع آن آورده ، باكى نكرده ! فللَّه دره و عليه اجره .
لفظ « مولى » در كتب اهل سنت به معناى متصرف در امر نيز مكرر ذكر شده
و چون مجىء مولى بمعنى ( متصرف في الامر ) حقيقة نهايت معروف و مشهور ، و در غايت وضوح و ظهور است ، محققين شراح حديث سنيه هم انكار آن بجواب استدلال اهل حقّ نتوانستند كرد .
حسين بن محمد طيبى [ 1 ] در « كاشف شرح مشكاة » گفته :
[ قالت الشيعة : ( مولى ) هو ( المتصرف في الامور ) ، و قالوا : معنى الحديث أن عليا رضي اللَّه عنه يستحق التصرف في كل ما يستحق الرسول صلى اللَّه عليه و سلم التصرف فيه ، و من ذلك امور المؤمنين فيكون امامهم .
هامش
[ 1 ] الطيبى : الحسين بن محمد بن عبد اللَّه شرف الدين المتوفى سنة ( 743 ) .