سورهء ذاريات
164 .
وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ
« 1 »
حسين گويد : چون بر خودش برآيد ، خويش را از خود دور كرد و كسى كه بر همه وجودش ، برنيايد ، باشكوه باشد . خلقش را براى خلقش هويدا نكند . همچنانكه كلامى فرو نفرستاد با زبان ازل و همه صفات عدمش به فرمودهاش « بلى » است . پس ايشان را مخاطب كرد و از جانب ايشان پاسخ داد .
سوره طور
165 .
وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ
« 2 »
حسين گويد : شكيبا باش كه شكيبايى تو ، موجب توفيق در رؤيت غيبهاى ماست . لذا به پندارها دستيافتى چون تو بيننده ما با ما هستى و تو به آنچه براى ما و از ماست مىنگرى . پس بدين سبب از واجبات ما دور ماندهاى .
166 . باز حسين در ذيل اين آيه مىگويد : « و اصبر به حكم ربك فانّك باعيننا » به كليم گفت :
« وَ لِتُصْنَعَ عَلى عَيْنِي »
« 3 » منظور با نظر او نيست همچنانكه منظور زير نظر او نيست و منظور فناء در چيزى نيست ، همچنانكه منظور ، فناى از چيزى نيست . زيرا فناى با چيزى به معناى جمع است و فناء از چيزى به معناى احتجاب است .
هامش
( 1 ) . ذاريات ، آيه 21 ؛ و نيز در وجود خودتان آيا نمىبينيد ؟
( 2 ) . طور ، آيه 48 ؛ در برابر فرمان پروردگارت شكيبا باش كه تو در برابر چشمان مايى . و هنگامى كه برخاستى به ستايش پروردگارت تسبيح گوى .
( 3 ) . طه ، آيه 39 ؛ تا زير نظر من پرورش يا بى .