خويش او را تغذيه مىكند و او را از شراب گوارا سيراب مىكند ( انسان ، آيه 21 ) آنان نيرومندترين افرادى هستند كه به شراب و طعام نيازى ندارند و هرگز نمىميرند .
131 .
إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا
« 1 »
ابن فارس دربارهء اين آيه از حسين نقل مىكند كه گفت امانت را بر همهء موجودات و جمادات عرضه داشت ، از پذيرش آن سر باز زدند و ترسيدند و گريختند و پنداشتند كه امانت را بايد با نفسهايشان بردارند . به آدم ( ع ) عرضه داشت و او امانت را با قلب برداشت و نه با نفس . آدم گفت من مىپذيرم . چون قلب محل رؤيت حق و آگاهى اوست .
چون توانايى آن را يافت ، امانت را بر دوش كشيد . چون امانت را پذيرفت و پروردگار اطلاع يافت ، بر او تجلى كرد . كوهها طاقت آن را نداشتند ولى قلبها طاقت آن را داشتند .
132 . در ادامه اين آيه مىگويد :
بر دوش قلب بار نهادى ، آنچه بدن نتواند كشيد
و قلب برمىدارد آنچه تن آدمى نتواند
اى كاش نزديكتر بودم از كسى كه به تو پناه مىبرد
اى كاش چشمى بودم تا ببينم تو را يا گوشى شنوا بودم .
سوره فاطر ( ملايكه )
133 .
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ
« 2 »
حسين گويد : مقدار نيازمندى بنده به خداوند ، نسبت غناءاش به خداوند را مىرساند .
هرچه بر فقر و نيازمندى او بيفزايد ، بر غنا او افزوده است .
هامش
( 1 ) . همان ، آيه 72 ؛ ما اين امانت را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم . از تحمل آن سر باز زدند و از آن ترسيدند . انسان آن امانت بر دوش گرفت ، كه او ستمكار و نادان بود .
( 2 ) . فاطر ، آيه 15 ؛ اى مردم ، همهء شما به خدا نيازمنديد . اوست بىنياز و ستودنى .