116 .
وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً . . .
« 1 »
حسين گويد : محنت از آن خواص اوليايش است و فتنه ( آزمايش ) از براى عموم مردم است .
117 .
وَ كانَ رَبُّكَ بَصِيراً
« 2 »
حسين گويد : بر هر چيزى لباس فانى پوشانيد ، از او جدا نمىشود مگر اينكه خدا آن را دور كند . و آن اضطرار در احوال است و نه حق انتخاب در لذّت و خوشى با شواهد و اعراض .
118 .
. . . فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً
« 3 »
حسين گويد : اينك آنچه خدا در سرزمينها ، به عنوان دلايل و شواهدى براى مؤمنان ترتيب داده است . يكى نشان مىدهد كه در راهى كه به خدا مىپيوندد چه اعمال و آدابى بايد به كار بست . ديگرى اشاره مىكند كه قواعد چنين اعمالى چيست . ديگرى به خود اشارت دارد و آن دليلى بر حقيقت است . زيرا همه را به دو نياز است و او را به هيچ كدام از آنان نيازى نيست . آنان در حلّ مسائل به دو توسّل مىجويند و او ، در اين باب از كسى پرسشى نمىكند ، مانند كردار خضر و همانندانش كه علم حضورى ( لدّنّى ) بدان دادهاند .
سوره نمل
119 .
قالَتْ يا أَيُّهَا الْمَلَأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتابٌ كَرِيمٌ
« 4 »
حسين گويد : گفتار بسم اللّه است .
هامش
( 1 ) . همان ، آيه 20 ؛ و شما را وسيلهء آزمايش يكديگر قرار داديم .
( 2 ) . همان ؛ و پروردگار تو بيناست .
( 3 ) . همان ، آيه 59 ؛ دربارهء او از كسى بپرس كه آگاه باشد .
( 4 ) . نمل ، آيه 29 ؛ زن گفت : اى بزرگان ، نامهاى گرامى به سوى من افكنده شد .