اخبار متواتره وضرورت اسلاميه ، بطلان اين اظهارات را حاجت به بيان نيست ومتديّنين به ديانت حقّه چون قاطع به ظهور ووضوح فساد آنها هستند ، وقت خود را اشرف از اين دانسته كه صرف در اين مذاكرات باطله وتوضيح واضحات نمايند .
وثانيا ، علماء اعلام ، واحدا بعد واحد از باب تذكار وتأكيد ، بطلان اين مذاهب جديدهء مختلفه وخيالات واهية را به بيانات شفاهيه غير محصوره وكتابهاى مشهوره متعددة ، در نهايت وضوح وظهور تشريح فرمودهاند ومكرّر هم از طرف دولت اسلاميه ، دفع عدّهء از اين دعات كذّابين را نمودهاند ؛ به طورى كه مدتهاى مديده بالكلّيّه از اين اظهارات اسم ورسمي نبوده .
بلى ، در اين أوقات چون وجودات مقدسه بزرگان اسلام در ميان مردم قليل وكمياب است ، آن أقوام مضلّه غلّاش فرصتى غنيمت شمرده ودائما در گوشه وكنار دامهاى فريب وحيلهء شيطانى را گسترده وجهال از هر فريق را به دامهاى مكر وتدليس گرفتار نموده ودعوت به خود يا رؤساى خود مىنمايند ، يا به اظهار خداپرستى وزهد ريائى واستناد به اخبار وأحاديث مجعوله وروايات مكذوبه در اثبات بدعتهاى جديده ويا به ضميمهء أوراق مجعوله وبىاعتبار از سابقينشان ، كه حال آن سابقين نيز در بطلان ونداشتن حجّت وبرهان ، حال لاحقين است ويا به اعتراضات عوامانه وتأويلات ناشيه از خيالات شيطانيه واغراض شخصيّه وتأسيس احكام جديده مخالفهء با ضروريّات عقلية وكلّيّهء شرايع إلهية كه هيچ ملاحظهء مفاسد آنها را ننموده وفهم حسن وقبح را نداشته وهمچو توهّم نمودهاند ، نعوذ باللّه احكام إلهية اموراتى است كه أنبياء سابقين بر حسب دلخواه خود ، وضع نموده ويا حضرت ربّ العزة به طور جزاف مقرر فرموده وغرض ، صرف وضع احكامى بوده كه مردم به آن عمل نمايند ، نه آن كه در آنچه امر يا نهى فرموده ، يك جهت واقعيه باشد ، با اين كه ضرورت عقل حاكم به بطلان اين است وچگونه خالق عالم عدل حكيم بدون لحاظ ترتّب فائده ونفع ومصلحتى به طور جديت امر به چيزى ويا بدون ترتّب ضرر ومفسده نهى از چيزى خواهد فرمود وآيا اين كار عبث ولغو را كه هيچ عاقلى تصويب نمىنمايد ، سزاوار است كه نسبت به حكيم على الاطلاق داده وبا اين حال دعوى تديّن وخداپرستى نمايند :
وَإِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا وَاللَّهُ أَمَرَنا بِها قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ