وضوح مىرسانيدند ، بلكه اگر مىتوانستند به بعضي رشوتها بدهند تا اين كه دعوى درس خواندن آن حضرت را نزد خود نمايند ، البتة اقدام مىنمودند واين كه چنين اقدامى ننمودند ، از باب مسلّم بودن اين مطلب در آن زمان وقابل نبودن كسى براي دعوى اين مقام بوده ، با اين كه چنان چه تدرّسى كرده بود ، بايد در همان بلد خو كرده باشد ؛ از باب اين كه جز زمان دو مسافرت مختصره براي تجارت ، همهاش را در يك بلد بوده وآيهء
فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
« 1 » شاهد بر اين مقال است وديگر مژده به وجود مقدسش واعلام به رسالتش در كتب سابقهء از أنبياء ماضين وشهادت أهل كتاب به آن ، چنان چه كتاب آسمانى در مواقع عديده ناطق به آن است ، چون آيهء
أَ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ
« 2 »
وَشَهِدَ شاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ
« 3 »
وَإِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ
« 4 »
يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ
« 5 »
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنُونَ
« 6 »
وَإِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ قالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا
« 7 » وساير آيات كريمه كه در اين مورد وارد است وتأمل در اين أمور به جهت خواصّ مردم ودانشمندان به خوبى ووضوح صحّت والهيت ودرستى ثبوت ومقامات معنوية آن وجود محترم را ظاهر مىسازد .
سؤال : مىبينيم أرباب مذاهب مخترعه مختلفه را كه مردمان را دعوت به خود يا رؤساء خود مىنمايند وجمعى به آنها گرويدهاند وأهل بلد كه با آنها در مذهب مخالفند ، تعرّض به آنها ندارند ودر مقام دفع آنها برنمىآيند .
جواب : بعد از ثبوت نبوت وحقّيت وخاتميت حضرت خاتم أنبياء صلّى اللّه عليه وآله به براهين قطعيه وانحصار دين الهى وطريقهء حقّه در شريعت وملّت اسلاميه به صريح آيات قرآنيه ونصوص
هامش
( 1 ) . يونس ( 10 ) آيهء 10 .
( 2 ) . شعراء ( 26 ) آيهء 197 .
( 3 ) . احقاف ( 46 ) آيهء 10 .
( 4 ) . مائده ( 5 ) آيهء 25 .
( 5 ) . بقره ( 2 ) آيهء 52 .
( 6 ) . قصص ( 28 ) آيهء 52 .
( 7 ) . همان ، آيهء 53 .