تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار ( ج 1 و 2 ) ( بنادر البحار ، كتاب العقل و العلم و الجهل ) ( فارسى ) — صفحة 233

مساهمون:

ص٢٣٣
ريشخندكنندگان ) منشين ( ناگفته نماند : فرض انساء يعنى تصور فراموش ساختن شيطان سبب نسيان و فراموشى آن حضرت ، صلّى اللَّه عليه و آله ، نميباشد تا گفته شود : به اين دليل او هم فراموشكار بود ) و سزاوار نيست براى تو كه به آنچه بخواهى سخن گوئى زيرا خداى توانا و بزرگ فرموده :
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ
( سوره 17 آيه 36 ) يعنى و در پى آنچه را كه برايت علم و دانش به آن نيست مرو ( چيزى را كه نميدانى نگو ) و براى اينكه رسول خدا ( صلّى اللَّه عليه و آله ) فرموده : خدا بيامرزد بنده‌اى را كه خير و نيكى گويد پس او پيروز و كامياب باشد ، يا اگر ( چيزى نميداند ) ساكت و خاموش بوده پس سالم و بىگزند است ، و شايسته نيست براى تو كه آنچه را بخواهى بشنوى ، زيرا خداى توانا و بزرگ ميفرمايد :
إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا
( سورهء 17 آيه 36 ) يعنى هر آينه گوش و چشم و دل از هر يك از آنها پرسيده مىشود ( از گوش پرسند : چه شنيدى و براى چه شنيدى ؟ از چشم سؤال نمايند : چه ديدى و براى چه ديدى ؟ به دل گويند : چه دانستى و براى