10 - از ابو بصير رسيده كه گفته : شنيدم ابو جعفر ( امام محمّد باقر ، عليه السّلام ) ميفرمود :
وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
( سوره 2 آيه 269 يعنى ) و هر كه را حكمت و دانش داده شود خير و نيكى بسيار ( در دنيا و آخرت ) به او داده شده . آن حضرت فرمود : حكمت شناختن امام و دورى گزيدن از گناهان بزرگى است كه خدا آتش ( دوزخ ) را بر ( بجا آورندهء ) آنها واجب و لازم گردانيده است .
مرحوم مجلسىّ ميفرمايد : گفته شده : حكمت بحقيقت و راستى رسيدن بعلم و دانش و محكم و استوار نمودن عمل و كردار است ، و ظاهر و آشكار از اخبار آنست كه حكمت علوم و دانشهاى حق و درست سود دهنده است با عمل و رفتار طبق آنها ( كه نتيجهء آنها شناختن امام و دورى كردن از گناهان است ) و گاهى حكمت اطلاق مىشود و عموميّت دارد بر علوم و دانشهاى رسيدهء از درگاه خداى تعالى بر بنده پس از عمل و رفتار به آنچه را كه ميداند .