وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيَاطِينَ الْإِنْسِ وَالْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُورًا وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُونَ ( 112 )
وبدين گونه براي هر پيامبرى دشمنى از شيطانهاى انس وجن برگماشتيم . بعضي از آنها به بعضي ، براي فريب [ يكديگر ] ، سخنان آراسته القا مىكنند واگر پروردگار تو مىخواست چنين نمىكردند . پس آنان را با آنچه به دروغ مىسازند واگذار . ( 112 )