وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلَا شَفِيعٌ وَإِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَا يُؤْخَذْ مِنْهَا أُولَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ( 70 )
وكساني را كه دين خود را به بازى وسرگرمى گرفتند وزندگى دنيا آنان را فريفته است ، رها كن و [ مردم را ] به وسيلهء اين [ قرآن ] اندرز ده مبادا كسى به [ كيفر ] آنچه كسب كرده به هلاكت افتد ، در حالي كه براي أو در برابر خدا يارى وشفاعتگرى نباشد واگر [ براي رهايى خود ] هر گونه فديهاى دهد ، از أو پذيرفته نگردد . اينانند كه به [ سزاى ] آنچه كسب كردهاند به هلاكت افتادهاند ، وبه [ كيفر ] آنكه كفر مىورزيدند ، شرابى از آب جوشان وعذابي پر درد خواهند داشت . ( 70 )